Σήμερα αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι της πισίνας αντιστρέφονται οι όροι. Άλλος κρατάει το μαγνητοφωνάκι και κάνει ερωτήσεις, και άλλος βρίσκεται απέναντι. Έρχονται τα πάνω, κάτω… αρκετές δεκαετίες μετά, ευχάριστα όμως! Με αυτά και μ’ αυτά ο σπουδαίος δημοσιογράφος Βασίλης Σκουντής απαρνείται τις χειμαρρώδεις και γλαφυρές ερωτήσεις του για να μοιραστεί όλες τις σκέψεις που τον οδήγησαν να… επιστρέψει κοντά στις πισίνες ξανά.


Γ. Μηλιδάκης – Β. Σκουντής, Εθνικό κολυμβητήριο Θεσσαλονίκης 1984 (από το αρχείο του Β. Σκουντή)

  • Tι σε ώθησε να βάλεις υποψηφιότητα;

«To παρελθόν και η μεγάλη καψούρα μου που πολύ θα ήθελα να τα ξαναζήσω στο παρόν και στο μέλλον. Είχε πει κάποτε ο Όσκαρ Ουάιλντ ότι «Aρκεί ένα λεπτό για να ερωτευθείς, μια ώρα για να συμπαθήσεις και μια μέρα για ν’ αγαπήσεις, αλλά δεν αρκεί μια ολόκληρη ζωή για να ξεχάσεις». Εννοώ ότι άρχισα τη δημοσιογραφική καριέρα μου πριν από 43 χρόνια από την πισίνα, το πρώτο ρεπορτάζ που έκανα αφορούσε την κολύμβηση και το γουότερ πόλο, ήμουν παρών σε πλείστες όσες μεγάλες και ιστορικές στιγμές και όλα αυτά δεν φεύγουν ποτέ από το μυαλό μου. Από τη στιγμή, λοιπόν, που έκρινα ότι υπάρχει πρόσφορο έδαφος και δέχθηκα την πρόταση, βουρ στον πατσά!

Ένας επί πλέον λόγος που έπαιξε ρόλο είναι η κινητικότητα και το ανανεωτικό ρεύμα που εκδηλώθηκαν γενικώς σε όλες τις αθλητικές ομοσπονδίες. Εδώ θα ήθελα να τονίσω ότι θα ήταν άδικο να αμφισβητηθεί το έργο που παράχθηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρξει ένας εκσυγχρονισμός σε ιδέες, σχεδιασμό και πράξεις, όπως επίσης και μια μεγαλύτερη διασπορά των αθλημάτων, μέσα στο πλαίσιο μιας νέας αντίληψης και συνεργειών με τα σωματεία που αποτελούν το πρωτογενές κύτταρο και  με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.

Η ομάδα μας είναι αυτό ακριβώς που λέει το όνομα της και τονίσθηκε από τον περασμένο Ιούλιο, όταν δημοσιοποιήθηκε και διαμοιράσθηκε το πρόγραμμα μας το οποίο εδράζεται σε οκτώ κατευθυντήριους άξονες: «Κολυμπάμε μαζί», άλλωστε-για να παραφράσω μια αποφθεγματική ρήση του Τόμας Τζέφερσον την εποχή της διακήρυξης της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ- εάν δεν κολυμπάμε μαζί, θα πνιγούμε χώρια»!

  • Η επιλογή με τον Κυριάκο Γιαννόπουλο;

«Με τον Κυριάκο έχω μια μακρά, στενή και πολύ δυνατή φιλική σχέση. Τον γνώρισα στο σχολείο, στην Ιωνίδειο Πρότυπο Σχολή του Πειραιά στα μέσα της δεκαετίας του 70, όταν ήταν ένας σταρ του γουότερ πόλο εν τη γενέσει του. Παίζαμε μαζί όχι πόλο, αλλά μπάσκετ στα διαλείμματα στην αυλή του σχολείου και τον ξανασυνάντησα το 1980 ως σπουδαίο διεθνή πολίστα πλέον.

Μου εκμυστηρεύθηκε την επιθυμία του να διεκδικήσει την προεδρία της ΚΟΕ πριν από έναν χρόνο και με προσηλύτισε στο όραμα, στον πόθο και στο πρόγραμμα του.

Με… έψησε, που λέμε, διότι πέραν του ότι  αποτελεί σάρκα εκ της σαρκός της πισίνας, έχει και την απαραίτητη διοικητική εμπειρία και τεχνογνωσία από τη διαδρομή του στον αθλητισμό και κυρίως από την παρουσία του σε θέσεις υψηλής ευθύνης στην Ελλάδα και στο εξωτερικό».

  • Τι προσδοκάς μετά την εκλογή σου;

«Να συντρέξω σε ό,τι μπορώ. Πέρα από την παλιά μεγάλη αγάπη που τρέφω προς τα αθλήματα που έχει υπό την αιγίδα της η ΚΟΕ, νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω στην επόμενη μέρα με τη δημοσιογραφική εμπειρία μου.

Έχω καλύψει και μεταδώσει στην τηλεόραση πλείστες όσες εγχώριες και μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις (Ολυμπιακοί Αγώνες, Παγκόσμια Πρωταθλήματα, Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, FINA Cup, Κύπελλα Ευρώπης κοκ) και δεν έπαψα ποτέ να παρακολουθώ τα δρώμενα σε όλα τα επίπεδα.

Εφόσον λοιπόν, κριθώ άξιος και εκλεγώ, θα ήθελα να ασχοληθώ κυρίως με το πώς τα αθλήματα μας θα τύχουν μεγαλύτερης προβολής στα ΜΜΕ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην εξέλιξη τους και στο αγκάλιασμα τους από το ευρύ κοινό».

  • Τι θα άλλαζες πρώτο στην κολύμβηση;

Πολλά πράγματα μπορούν, πρέπει και θέλουμε να συμβούν την επόμενη μέρα σε όλα τα αθλήματα. Στην κολύμβηση ειδικότερα κι απ’ ό,τι αφουγκράστηκα στις πολλές και πολύ ενδιαφέρουσες δια ζώσης ή μέσω τηλεδιασκέψεων επαφές μας με τα σωματεία, υπάρχουν αρκετά ζητούμενα.

Απαριθμώ μερικά από αυτά: η βελτίωση των συνθηκών προπόνησης που βεβαίως βρίσκεται σε άμεση εξάρτηση με τη διαθεσιμότητα των διαδρομών και των κολυμβητηρίων και την κάλυψη των λειτουργικών αναγκών, η επαναφορά των παμπεριφερειακών πρωταθλημάτων που κάποτε άκμαζαν και η γενικότερη αναβάθμιση του αθλήματος.

Εκτιμώ ότι θα πρέπει να έχουμε ευήκοα ώτα προς τους αθλητές, τους προπονητές και τους παράγοντες, χωρίς να εκτιμάμε ότι είμαστε ξερόλες!

Επίσης μια βασική στόχευση μας αποτελεί το να βαδίσουμε στα χνάρια των δρωμένων στο εξωτερικό και να εμπλουτίσουμε τις κολυμβητικές διοργανώσεις, ώστε να γίνουν πιο ελκυστικές για τον κόσμο, αλλά και τους αθλητές που, όπως έλεγαν από παλιά, «βαριούνται να μετράνε πλακάκια»! Ασφαλώς όλη η δράση από τις απλές ημερίδες ορίων μέχρι τα πανελλήνια πρωταθλήματα πρέπει να αποκτήσουν μεγαλύτερη διαδραστικότητα.

Αυτό αποτελεί ένα μείζον ζήτημα  ώστε να παρακινηθούν παιδιά για να ασχοληθούν με την κολύμβηση, αλλά επίσης να επιμηκυνθεί η βιωσιμότητα εκείνων που ήδη κολυμπάνε και να μην περνούν την ώρα τους με τα τάμπλετ και τα κινητά.

Στο τέλος της ημέρας, όμως, νομίζω ότι έχουμε δυο βασικές και αναπόδραστες προτεραιότητες και προκλήσεις…

Η μία είναι να ανοικοδομήσουμε τις σχέσεις εμπιστοσύνης των παιδιών και των γονιών τους προς τους προπονητές και τους παράγοντες, στο βαθμό που οι πρόσφατες καταγγελίες περί παραβατικών και εγκληματικών συμπεριφορών (παρενόχλησης, κακοποίησης κοκ)  έσπειραν κακά ζιζάνια και προκάλεσαν επιφυλάξεις, αμφισβήτηση, ανησυχία και αποστασιοποίηση.

Η άλλη έχει να κάνει  με την ομαλή και όσο το δυνατόν «αναίμακτη» επανεκκίνηση του οικοσυστήματος και των λειτουργιών του και στην προσαρμογή στην καινούργια κανονικότητα μεσούσης της πανδημίας, αλλά και μετά το πέρας της, με όλα τα πρακτικά προβλήματα που υφίστανται και θα ανακύπτουν».

  • Πού βλέπεις την Ελλάδα στο Παρίσι 2024;

Προηγούνται οι Ολυμπιακοί Αγώνες, αυτό το καλοκαίρι στο Τόκιο, που θα είναι όντως ιδιόρρυθμοι και πρωτοφανείς στα χρονικά. Ας γίνουν με το καλό αυτοί και ύστερα βάζουμε πλώρη για το Παρίσι».

ΓΜ