Μετά τα πρόσφατα απογοητευτικά και άνευ αιτίας κι αφορμής «τιμωρητικά» μέτρα της αθλητικής ηγεσίας, κατά της κολύμβησης, η ΚΟΕ βρέθηκε εμπρός σε ένα σταυροδρόμι αποφάσεων.

Ο ένας δρόμος ήταν αυτός που υποστήριζε μέχρι τώρα. Δηλαδή, όπως με καθημερινό αγώνα κατάφερνε να προστίθενται ολοένα και περισσότεροι-ες κολυμβητές-τριες στις λίστες των εξαιρουμένων από τα μέτρα κατά της πανδημίας, έτσι να συνέχιζε και τώρα. Με αυτή την τακτική είχε φτάσει να καλυφθούν αρχικά ολόκληρες οι εθνικές και προεθνικές ομάδες, ενώ πρόσφατα είχαν επιστρέψει στις πισίνες όλοι και όλες από 15 ετών και άνω. Είναι βέβαιο ότι είχαμε φτάσει σ’ αυτήν την επιτυχία και λόγω των εξαιρετικών αποτελεσμάτων που είχαμε ως άθλημα στο θέμα της μη διασποράς του ιού. (τα έχουμε ξαναπεί – παγκόσμιο ρεκόρ κάναμε…)

Το αναλλοίωτο ελληνικό DNA είχε βέβαια τις αντιρρήσεις του για την παραπάνω επιλογή της ΚΟΕ. Μέχρι και κίνημα δημιουργήθηκε για να κατατροπώσει την αύξηση των εξαιρούμενων, με σύνθημα «Όλοι οι κανείς». Αποδείχτηκε όμως πέρα για πέρα «θεωρητικό» καθότι όταν τα παιδιά των εμπνευστών του κινήματος είχαν πάρει την πολυπόθητη άδεια για προπόνηση, εκείνοι-ες διέκριναν τη στάση τους σε πρακτική και θεωρητική, με μόνο τη δεύτερη να μένει πιστή στο «δίκαιο» …σύνθημά τους.

Η «άδικη» ΚΟΕ τότε δεχόταν επιθέσεις σωρηδόν ότι δημιουργούσε δήθεν αθλητές δύο ταχυτήτων, αθέμιτο ανταγωνισμό για την επιδότηση των μορίων, λες και μια αθλητική ομοσπονδία θα πρέπει να έχει ως πρωτεύον μέλημά της τη μαθητική υποβοήθηση των αθλητών-τριών και όχι τη συγκρότηση πρωτίστως των εθνικών της ομάδων και στη συνέχεια των αναπτυξιακών τμημάτων του αθλήματος.

Ο άλλος δρόμος είναι αυτός που τελικά αποφάσισε να ακολουθήσει σήμερα η ΚΟΕ, μετά τις τελευταίες αποφάσεις του Υφυπουργού, που ούτε λίγο, ούτε πολύ συρρικνώνει την κολύμβηση σε 29 άτομα.

Ο Πρόεδρος της ΚΟΕ κ. Δημήτρης Διαθεσόπουλος τώρα λέει:

«Όλοι ή κανείς, όχι στην άμεση αλλά σταδιακή επανένταξη περισσότερων κολυμβητών-τριών στις προπονήσεις. Απαιτούμε άμεσα να επιτρέψουμε εκεί που είχαμε φτάσει»,

αφήνοντας γενικότερα το «σύστημα» στην ελεύθερη πτώση που το οδήγησε η πρόσφατη απόφαση της αθλητικής ηγεσίας της χώρας, καταδεικνύοντας ουσιαστικά τον Υφυπουργό ως αποκλειστικό υπαίτιο, για το ότι πχ θα πάμε στους Πανευρωπαϊκούς της Βουδαπέστης με ελλιπή ομάδα ή ότι το καλοκαίρι θα ψάχνουμε και δε θα βρίσκουμε Έφηβους και Νεανίδες για το αντίστοιχο Ευρωπαϊκό αλλά και το Παγκόσμιο…

Τώρα οι «δίκαιοι» μπορούν να χαρούν και να αισθανθούν δικαιωμένοι, αλλά όπως πάντα μόνο σε …θεωρητικό επίπεδο αφού ούτε τα παιδιά τους κολυμπούν.

Τι να αισθανθούν όμως όλοι εκείνοι και όλες εκείνες, καθώς και οι προπονητές τους, που μόχθησαν σκληρά όλο τον Χειμώνα, προπονούμενοι-ες για να προετοιμαστούν για τους Πανευρωπαϊκούς ανδρών-γυναικών του Μαΐου και για τους Πανευρωπαϊκούς και Παγκόσμιους Juniors του καλοκαιριού;

Εδώ δε μιλάμε για παιδιά του Δημοτικού ή έστω παμπαίδες και παγκορασίδες. Αυτά τα μικρότερα παιδιά δε θα χάσουν κάτι και θα επανέλθουν γρήγορα και ειλικρινά να μην ανησυχούν.

Εδώ μιλάμε για ανθρώπους που έχουν αφιερώσει ολόκληρη ζωή για μια συμμετοχή και ίσως μια διάκριση σε μια μεγάλη κολυμβητική διοργάνωση. Μιλάμε για ανθρώπους (αθλητές-τριες) που έχουν θυσιάσει ακόμα και την επαγγελματική τους εξέλιξη για το αθλητικό όνειρο. Αναφερόμαστε σε οικογένειες που έχουν πληρώσει κυριολεκτικά πολλά χρήματα γι’ αυτό το αθλητικό όνειρο, το οποίο τώρα ήσυχα ήσυχα ακυρώνεται… Υπάρχουν άνθρωποι που με μεγάλη δυσκολία έχουν ήδη πληρώσει αεροπορικά εισιτήρια και διαμονή για το προσεχές μίτινγκ της Μασσαλίας για τις 19-21 Μαρτίου.

Η ίδια ερώτηση παραμένει μόνο…

Για ποιο λόγο έγιναν όλες αυτές οι προπονήσεις με τόσο κόστος για όλους τον χειμώνα που μας πέρασε;

(μέχρι και «άδικοι» γίναμε…)

Δε θα ρωτήσουμε την αθλητική ηγεσία, διότι από ‘κει την απάντησή τους την πήραμε… κι εκείνη σίγουρα θα εισπράξει ότι τελικά δείξει ο ρους των γεγονότων ότι της αναλογεί.

Θα ρωτήσουμε όμως τη δική μας οικογένεια, τους δικούς μας ανθρώπους που συναισθάνονται τους κολυμβητές και τις κολυμβήτριες τι σημαίνουν τα παραπάνω.