Όλη αυτή την περίοδο πολύ μελάνι χύθηκε… Δηλαδή για να είμαστε πιο ακριβείς πολλά μεγαμπάιτ ταξιδέψανε εξηγώντας και πολλές φορές φωνάζοντας ακόμα, ότι πρέπει να ανοίξουν οι πισίνες.

Πολλά και διάφορα …θεάθηκαν στις οθόνες μας. Εμφανίστηκαν οι «δίκαιοι», που έκαναν τον αγώνα τους να ανοίξουν οι πισίνες για όλους ή να κλείσουν για όλους. Ήρθαν στο προσκήνιο οι πολέμιοι της ομοσπονδίας, της πολιτείας και γενικότερα οι κατά του «συστήματος», τουλάχιστον όπως το αντιλαμβάνονται. «Παρών» φώναξαν ακόμα κι εκείνοι οι – ευτυχώς – λίγοι που αμφισβήτησαν τις υγειονομικές συνέπειες, ακόμα και την ίδια την πανδημία.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες της δεύτερης καραντίνας παραλίγο να χωριστούμε σε στρατόπεδα με «ανοικτούς» και «κλειστούς» ανάλογα με την πισίνα που κάναμε προπόνηση, …τότε που κάναμε.

Με απλά λόγια βρήκαμε κάμποσους «ελεύθερους» χώρους να διχαστούμε… Έχουμε μια ειδικότητα σ’ αυτό. Άλλωστε εδώ γεννήθηκε η Δημοκρατία, δε γεννήθηκε ας πούμε στην Ασία…

Φτάσαμε να αναρωτιόμαστε γιατί να κολυμπούν οι 49 και οι 76… Γιατί άνοιξαν οι εξωτερικές πισίνες κι όχι και οι  εσωτερικές ή γιατί να μπουν για προπόνηση οι 15 και μεγαλύτεροι και όχι οι μικρότεροι… Κάποιοι, ευτυχώς πολύ λίγοι, αν μη τι άλλο όμως εξαιρετικά ειλικρινείς, δε δίστασαν να πουν απερίφραστα ότι:

«Εμένα με ενδιαφέρει μόνο το παιδί μου»

Διαβάσαμε και λογικές φωνές. Παράδειγμα η επιστολή των προπονητών-τριών που υπογράφηκε από 3000 άτομα. Σε εκείνη την επιστολή χωρίς να υποτιμηθεί και να απαξιωθεί τίποτα και κανείς, είχε ζητηθεί με απλά επιχειρήματα και σεβασμό στην επιστημονική κοινότητα να επανεξετασθεί η επιλογή του ανοίγματος των κολυμβητηρίων.

Η αλήθεια είναι ότι όλοι αγωνιστήκαμε, ο καθένας με τον τρόπο, τα μέσα και τα πιστεύω του. Αυτό είναι θετικό!

Και ερχόμαστε στο σήμερα, μετά από σχεδόν τέσσερις μήνες αποχής, όπου η κολύμβηση αρχίζει να ανοίγει…

Τα κολυμβητήρια όμως ανοίγουν;

Χμ, είναι σα να κανονίζαμε τόσο καιρό χωρίς τον ξενοδόχο…

Και πράγματι, γιατί ένας ξενοδόχος να ανοίξει το ξενοδοχείο του αν του επιβάλλουν να λειτουργήσει με το 10% των κλινών του;

Γιατί ένας Δήμαρχος να ανοίξει το υπέρ κοστοβόρο κολυμβητήριο της Πόλης του, αν είναι να κολυμπούν όλα κι όλα 20, 30, άντε 40 παιδιά;

Σκεπτόμενος λοιπόν «λογικά» δεν το ανοίγει… κι ας λέει η ΓΓΑ και η Επιτροπή των εμπειρογνωμόνων – λοιμοξιολόγων ανοίξτε τις πισίνες. Δικαίωμά του είναι πάντως…

Στεναχωριέται βέβαια ο Δήμαρχος που αναγκάζεται να πάρει μια τέτοια σκληρή, πλην όμως λογική από οικονομική άποψη απόφαση, γιατί συνήθως ο ίδιος διατυμπανίζει την αγάπη του για τον αθλητισμό και ακόμα περισσότερο το πόσο πολύ αγαπά τα παιδιά της Πόλης του και όλα τα παιδιά του κόσμου…

Για να δούμε τώρα, μας ενώνουν στη διεκδίκηση του να ανοίξουν επιτέλους οι πισίνες για όλους; ή ούτε οι Δήμαρχοι καταφέρνουν να μας ενώσουν…

Ξεχάσαμε όμως να ρωτήσουμε κάτι σημαντικό:

Το δικό μας το παιδί έχει βρει τρόπο να κολυμπάει;

Υπάρχουν, πρέπει να πούμε και κάποιες εξαιρέσεις Δημάρχων, για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα, όπως ο Δήμαρχος Αθηναίων, που πήρε την «παράλογη» απόφαση να επιτρέψει τις προπονήσεις στους κολυμβητές και τις κολυμβήτριες των αγωνιστικών τμημάτων και μάλιστα χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση. (φωτο: Κολυμβητήριο Γουδίου)

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων

ΥΓ. Κύριοι Δήμαρχοι, ‘σεις που αγαπάτε τον αθλητισμό ανοίξτε μας τα κολυμβητήρια των Πόλεών σας. Σας παρακαλούμε κάντε μια «τρέλα» για τα παιδιά. Αξίζει…