«Εκείνη» έρχεται από το Ρίο της Πάτρας κι «Εκείνη» από την Πάτρα της Αχαΐας.
«Εκείνη» είναι θεϊκά προικισμένη από τη φύση κι «Εκείνη» όμως μια από τις αγαπημένες της φύσης…
«Εκείνη» την αναγνωρίζουν σε όλο τον κόσμο, αλλά κι «Εκείνη» την αναγνωρίζουν σε όλο τον κόσμο.
Είναι …Εκείνες, που αναζητούν την τελειότητα!

Αν και συντοπίτισσες, εδώ μας τιμούν ερχόμενες από διαφορετικούς χώρους.

Υποδεχόμαστε την πρώτη μας φιλοξενούμενη, μια «πρώτη κυρία» της όπερας. Είναι λαμπερή, νέα και όμορφη, όπως και η χαρισματική φωνή της και συνάμα απλή και καταδεκτική όπως οι καλοί αθλητές και οι καλές αθλήτριες… Είναι υψίφωνος κολορατούρα (δηλαδή με πολύ ψηλές νότες). Έχει τραγουδήσει σε πολλές σπουδαίες λυρικές σκηνές του κόσμου, όπως στο “Teatro alla Scala” του Μιλάνου, στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου (Θέατρο Covent Garden), στο Θέατρο “Communale” της Φλωρεντίας, στην Όπερα της Λισσαβόνας (Θέατρο Σαν Κάρλο), στην “Όπερα San Carlo” της Νάπολης, στην “Όπερα του Ντίσσελντορφ”, στην “Komische Oper” του Βερολίνου, στο “Queen Elizabeth Hall” του Λονδίνου, στην αίθουσα “Dal Verme” κ.ά.

Αγαπητές φίλες και αγαπητοί φίλοι, η πρώτη «Εκείνη» η…

Βασιλική Καραγιάννη!

Καλωσορίζουμε και τη δεύτερη «Εκείνη», που είναι …πρώτη επίσης και θα μπορούσαμε να την προσφωνήσουμε ακόμα και ως οικοδέσποινα, σ’ αυτόν το δικτυακό τόπο, αφού δεν είναι άλλη από την…

Νόρα Δράκου!

Εδώ δε χρειάζονται πολλές συστάσεις… Τί να πρωτοπούμε; ότι κατέχει 20 τίτλους Πρωταθλήτριας Ελλάδας; ότι σήμερα που μιλάμε είναι κάτοχος 22 πανελληνίων ρεκόρ; ότι έχει συμμετάσχει σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις μεταξύ των οποίων και δύο Ολυμπιάδες και ότι προετοιμάζεται για την τρίτη…

Ο λόγος… σε «Εκείνη» κι «Εκείνη»…
Παιδικές αναμνήσεις…

[ΝΔ] Νόρα Δράκου: Θυμάμαι ήταν Χριστούγεννα.  Ήμουν σε ένα μαγαζί στον πεζόδρομο της Ρήγα Φεραίου, ψώνιζα τα δώρα για τους αγαπημένους μου ανθρώπους και βγαίνοντας έξω είχε αρχίσει να χιονίζει (σημειωτέον στην Πάτρα χιονίζει λιγότερο από …σπάνια). Ήταν λοιπόν τόσο όμορφος ο πεζόδρομος, στολισμένος με το χιόνι να πέφτει και θυμάμαι ακόμα να περπατώ με το σκύλο μου και τους γονείς μου και να μη θέλω να τελειώσει αυτό το βράδυ!

[ΒΚ] Βασιλική Καραγιάννη: Το τραγούδι ήταν φαίνεται πάντα συνυφασμένο με μένα σαν να ήταν κάτι που γεννήθηκα μ’ αυτό. Δηλαδή τραγουδούσα όλη μέρα κι όταν ακόμα δε μιλούσα… Αυτά βέβαια από περιγραφές των άλλων γιατί φυσικά δε θυμάμαι από εκείνη την ηλικία. Ο θείος μου, που ζούσε στη Ν. Υόρκη, όταν με πρωτογνώρισε μου είχε βγάλει και το παρατσούκλι… «Λαριλώ». Έτσι με φώναζε… Δε θυμάμαι ποτέ τον εαυτό μου χωρίς να τραγουδάω.

Η πρώτη επαφή…

[ΒΚ] Η πρώτη μου επαφή με τη μουσική έγινε κυριολεκτικά τις πρώτες μέρες της ζωής μου, γιατί με το που με έφεραν νεογέννητη από την κλινική στο σπίτι, ο μπαμπάς μου θεώρησε καλό να με υποδεχτεί παίζοντάς μου ακορντεόν. Άρα έχω ακούσματα από τότε…  Το ερωτεύτηκα και έκτοτε αν δε μου το είχαν στην κούνια μου δεν κοιμόμουν, αν δεν το έβλεπα δεν έτρωγα. Και πήγε έτσι η ζωή μου μέχρι που πήγα στο ωδείο… Από τα πρώτα παιγνίδια που ζήτησα ήταν ένα ακορντεόν. Μου πήραν ένα πολύ νωρίς όταν ήμουν μόλις  4-5 χρονών.

[ΝΔ] Εμένα πάλι η πρώτη επαφή με την πισίνα έγινε στα τρία μου χρόνια. Δεν μπορώ να θυμηθώ την πρώτη μου αντίδραση… Τότε όμως θυμάμαι πολύ καλά ότι δε μου άρεσε η προπόνηση, αλλά τρελαινόμουν για τις …βουτιές στο τέλος, αλλά και για την επαφή με το νερό…

στο κολυμβητήριο της Αγιάς (Πάτρα), όπως είναι σήμερα…

[ΒΚ] Ήμουν πλέον στα εφτά όταν με έγραψαν στο ωδείο που ξεκίνησα επισήμως τις σπουδές μου στη μουσική, φυσικά με το ακορντεόν…

Το άνοιγμα προς την Αθήνα…

[ΒΚ] Το άνοιγμα στην Αθήνα έγινε αμέσως το σχολείο, όπου συνέχισα τις σπουδές μου. Είχα  ήδη πτυχίο πιάνου και πτυχίο ακορντεόν, αφού τα ξεκίνησα νωρίς τα τελείωσα και νωρίς… Έκανα και τραγούδι και ήρθα στο ωδείο Γλυφάδας επί τούτου, γιατί εκεί ήταν η Βαρβάρα Γκαβάκου, η δασκάλα που ψάχνοντας και ρωτώντας συμβουλές ήθελα να ακολουθήσω…

[ΝΔ] Η Αθήνα στη ζωή μου ήρθε αναπάντεχα. Η συνεργασία μου με τον τότε προπονητή μου είχε τελειώσει κάπως ξαφνικά οπότε έπρεπε πολύ άμεσα να αλλάξω προπονητή και αναγκαστικά πόλη, καθώς οι επιλογές στην επαρχία είναι πάντα πολύ πιο περιορισμένες.  Οπότε τα τελευταία 5 χρόνια η ζωή μου έχει χτιστεί στην Αθήνα…

[ΒΚ] Δηλαδή όπου και να ήταν η κα Γκαβάκου εκεί θα πήγαινα… Έτσι συνέχισα, όμως ήταν λίγο δύσκολα…

[ΝΔ] Σίγουρα είναι όμορφα στην Αθήνα, με πολλές επιλογές και στο κομμάτι της προπόνησης ιδανικά, αλλά πάντα θα μου λείπει η πόλη μου, οι πιο ζεστές σχέσεις της επαρχίας και η ποιότητα ζωής που σου προσφέρει…

Τα χρόνια των σπουδών…

[ΒΚ] Τα χρόνια των σπουδών… ήταν κάπως δύσκολα για μένα στο ξεκίνημα γιατί όταν έφυγα από το Ρίο, ακριβώς εκείνον το μήνα ο μπαμπάς μου αρρώστησε. Αυτό ήταν ένα πολύ μεγάλο θέμα για την οικογένεια, έπρεπε να ανεβοκατεβαίνω στο Ρίο. Ρίο – Αθήνα, το είχα κάνει Κολιάτσου – Παγκράτι, καλά το λέω; Οπότε σπούδαζα εδώ, πήγαινα στο Ρίο για να δω τον μπαμπά μου…

[ΝΔ] Εγώ πάλι, τα χρόνια των σπουδών δεν τα «έζησα». Ο αθλητισμός δε με άφησε να νιώσω τη λεγόμενη φοιτητική ζωή και τον ξέφρενο ρυθμό της. Έπρεπε να είμαι προσηλωμένη στο στόχο μου, είχα πολλά ταξίδια, πολλές ώρες προπόνησης, οπότε σίγουρα δεν έχω ζήσει σαν φοιτήτρια. Όχι ότι το έχω μετανιώσει…

[ΒΚ] Ταυτοχρόνως όμως για να βοηθηθώ οικονομικά έκανα και ιδιαίτερα μαθήματα πιάνου  σε παιδιά στο Ρίο. Είχα μοιραστεί κι εκεί κι εδώ…  Όμως αυτό που αγαπούσα περισσότερο ήταν το τραγούδι. Ταυτόχρονα ήθελα να συνεχίσω και το πιάνο, όποτε συνέχισα λοιπόν και τα δύο. Έδωσα την ίδια χρονιά με διαφορά δέκα ημερών και τα δύο διπλώματα, πιάνου και τραγουδιού.

[ΝΔ] Για μένα πάλι, το πτυχίο ήταν ο δρόμος που ανοιγόταν μπροστά μου μετά την αθλητική μου καριέρα. Ξέρω ότι δεν μπορώ να είμαι για πάντα αθλήτρια, όπως γνωρίζω επίσης ότι έπρεπε να έχω κάποιο εφόδιο στη ζωή μου όταν θα τελειώσω την αθλητική καριέρα μου. Έτσι το αντιμετώπισα από την αρχή, οπότε ποτέ δεν με πείραξε.

Το ξεκίνημα της καριέρας…
Άρια Βασίλισσας της Νύχτας από τον Μαγικό Αυλό του Β.Α. Μότσαρτ

[ΒΚ] Η καριέρα μπορώ να πω ότι ξεκίνησε πριν από το δίπλωμα. Ήδη σπούδαζα με τη Βαρβάρα Γκαβάκου, όταν έβγαλα τα …πρώτα μου χρήματα στην Κέρκυρα. Και η πρώτη μου όπερα ωστόσο, ήταν στην Κέρκυρα, σε ένα έργο του Σπύρου Σαμάρα. Εκεί σε ένα αφιέρωμα στον μεγάλο Κερκυραίο συνθέτη, πρωταγωνιστούσε η δασκάλα μου και υπήρχε ένας δεύτερος γυναικείος ρόλος που έκανα ουσιαστικά και σκηνικά το ντεμπούτο μου. Στη συνέχεια ήρθε και η Λυρική Σκηνή (ΕΛΣ), όπου ξεκίνησα με την παιδική όπερα του Μότσαρτ «Βαστιανός και Βαστιανή». Ο πρώτος μεγάλος μου ρόλος ήταν αμέσως μετά με τη Βασίλισσα της Νύχτας από τον Μαγικό Αυλό. Από πάρα πολύ μικρή ηλικία κλήθηκα να ερμηνεύσω αυτόν τον πολύ απαιτητικό ρόλο. Τον έφερα εις πέρας και οφείλω πάρα πολλά στον Μότσαρτ.

[ΝΔ] Η πορεία μου ουσιαστικά ξεκίνησε το 2008. Συμμετείχα στο πρώτο μου ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Εφήβων-Νεανίδων, όπου και κατέκτησα το ασημένιο μετάλλιο και ως επακόλουθο την άνευ εξετάσεων εισαγωγή μου στο πανεπιστήμιο. Οι γονείς μου πάντα ήθελαν να σπουδάσω. Δεν δέχονταν σε καμία περίπτωση να αφήσω πίσω τα μαθήματα για τον αθλητισμό. Είχαμε κάνει συμφωνία στα 16 μου, ότι άμα κατάφερνα να πάρω το «άνευ» (εισαγωγή άνευ εξετάσεων στη Γ’ βάθμια εκπαίδευση), θα συνέχιζα το κολύμπι. Έτσι και έγινε. Από τότε έχουν περάσει 12 χρόνια γεμάτα προπόνηση, μεγάλες διοργανώσεις, πολλά ταξίδια και απίστευτες εμπειρίες!

2010 Ευρωπαϊκό Βουδαπέστη 50 Ύπτιο
Δόξα τω «Άνευ»…
Να και οι πρώτες μεγάλες επιτυχίες…

[ΝΔ] Οι πρώτες επιτυχίες, όπως προανέφερα, ήρθαν το 2008 στο ευρωπαϊκό νέων  και από τότε προσπαθώ πάντα να βρίσκομαι σε υψηλές θέσεις στη παγκόσμια κατάταξη και να συμμετέχω σε όλα τα μεγάλα event του καλοκαιριού.

Επειδή «Εκείνη» δεν έχει σκοπό να μας τις πει…
  • To πρώτο της χρυσό μετάλλιο το 2008, στα 50 ελεύθερο κορασίδων με 26.67
  • Το πρώτο μετάλλιο (ασημένιο) την ίδια χρονιά στα 4Χ100 μικτή στο Ευρωπαϊκό Νεανίδων της Σερβίας
  • Σημαντικότερες διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο στη μεγάλη κατηγορία των Γυναικών:
  • 2010 Ευρωπαϊκό Βουδαπέστη 5η στα 50 Ύπτιο, 28.61
  • 2012 Ευρωπαϊκό Ντέμπρετσεν  5η στα 50 Ελεύθερο, 25.05. Επίσης 5η στα 4Χ100 Ελεύθερο
  • 2015 Παγκόσμιο στο Καζάν 8η στα 50 Ύπτιο, 28.17
  • 2016 Ευρωπαϊκό Λονδίνο 4η στα 50 Ύπτιο, 28.00, 5η στα 50 Ελεύθερο, 25.04
  • 2018 Ευρωπαϊκό Γλασκώβη 7η στα 50 Ελεύθερο, 25.14
  • Έχει συμμετάσχει σε 5 παγκόσμια πρωταθλήματα 4 πανευρωπαϊκά και 2 Ολυμπιάδες.
  • Ακόμα από το 2010 μέχρι και το 2020, στέφεται κάθε χρόνο πρωταθλήτρια Ελλάδας, έχοντας κατακτήσει συνολικά 20 χρυσά μετάλλια σε ατομικά αγωνίσματα.
  • Τέλος έχει πετύχει πλήθος  πανελληνίων ρεκόρ…
…τις είπαμε εμείς

[ΒΚ] Εντυπωσιακή πορεία!

Μια πάρα πολύ μεγάλη στιγμή για μένα ήταν όταν πήγα στη Σκάλα του Μιλάνου. Μόνο το γεγονός ότι βρέθηκα στη Σκάλα είναι μεγάλη στιγμή! Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό… Γνωρίζοντας ότι το κοινό της είναι το αυστηρότερο του κόσμου κι ότι δε χαρίζεται όταν κάτι δεν του αρέσει, αλλά και αντιστοίχως ανταμείβει όταν κάτι του αρέσει, είναι κάτι που προσθέτει τεράστιο άγχος στον καλλιτέχνη. Ωστόσο και μόνο που ήμουν εκεί κι έκανα πρόβες και όπως λέμε, πατούσα το …σανίδι, ήμουν πανευτυχής.

ΕΛΣ: Λουτσία ντι Λαμερμούρ
Ναι, αλλά δεν πάτησες μόνο το σανίδι. Γνωρίζουμε ότι εκεί μάλλον καταγράφεται το «ατομικό» σου ρεκόρ (όπως λέμε στην κολύμβηση), στο χειροκρότημα… Οφείλεις να μοιραστείς μαζί μας αυτή την εμπειρία σου. Μας αρέσουν οι συγκινήσεις…

[ΒΚ] Αλήθεια είναι!  Έτυχε να ζήσω εκεί και μια από τις πιο συγκινητικές στιγμές στην καριέρα μου. Σε μια από τις παραστάσεις στο τέλος της άριάς μου το κοινό χειροκροτούσε τόσο πολύ, μα τόση πολλή ώρα που άρχισα να αναρωτιέμαι μέσα μου …πότε θα σταματήσει; ο συνηθισμένος χρόνο χειροκροτήματος, είναι μερικά δευτερόλεπτα… Ένας φίλος, που παρακολουθούσε την παράσταση …κρυφά ηχογράφησε την άρια για να υπάρχει το «ντοκουμέντο». Διαπιστώσαμε μετά ότι το χειροκρότημα ξεπέρασε τα 3 λεπτά! Τελικά είχε περάσει τόση πολλή ώρα… αυτή η συγκίνηση μου είχε προκάλεσε δάκρυα επί σκηνής και με είχε κάνει να δυσκολευτώ να συνεχίσω το ρόλο…

[ΝΔ] Ω, 3:00.00+ ίσον ένας αιώνας στην κολύμβηση… και αυτά δεν είναι τυχαία… Νιώθω πραγματικά υπερήφανη ως Ελληνίδα!

Φυσικά έχεις κι άλλες μεγάλες στιγμές, μη μας τις κρύψεις…

[ΒΚ] Ναι, και θα ήταν αχαριστία να μην πω ότι και στο Covent Gaden καταχειροκροτήθηκα ή στη Δανία δεν καταχειροκροτήθηκα, πριν από δυο τρία χρόνια, ή στη Λισαβόνα με ένα πολύ δύσκολο ρόλο και έργο για τον κόσμο, την Αριάδνη στη Νάξο, που υποδυόμουν τη Ζερμπινέτα… Κι εκεί κατασυγκινήθηκα και μάλιστα μου επεσήμαναν ότι αυτά τα έργα είναι «δύσπεπτα» από το κοινό τους. Είναι πιο πολύ εκπαιδευμένα σε κάποιους πιο δημοφιλείς τίτλους όπως Τραβιάτα, Ριγκολέτο. Έτσι το θεωρούσαν διπλή επιτυχία. Αλλά και για μένα ήταν γιατί το εισέπραξα από τον κόσμο. Θα είναι παράλειψη να μην αναφέρω και την περσινή La sonnambula, (Η υπνοβάτις του Βιντσέντζο Μπελίνι), εδώ στην Ελλάδα, στη Λυρική μας Σκηνή (Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος) και όχι μόνο για την αποθέωση, αλλά περισσότερο για τη συγκίνηση που εισέπραξα από το κοινό και στη σκηνή και στα καμαρίνια. Ο απόηχος αυτού του ρόλου εξακολουθεί και τώρα να με συγκινεί με όσα ακόμα εισπράττω από κόσμο γνωστό και άγνωστο.

Επειδή ήμασταν κι εμείς εκεί… Ήσουν απλά ΜΟΝΑΔΙΚΗ!
Η υπνοβάτις του Βιντσέντζο Μπελίνι
Μέχρι άλλη μία συγκίνηση την αντέχουμε…

[ΒΚ] (Χαμογελώντας…) Προσπαθώ όμως και σε πιο μικρούς ρόλους, αν και δεν έχω κάνει πολλούς. Όμως, ήταν στο Δον Κάρλο (Βέρντι), που είχα κάνει κάποτε έναν γκεστ-ρόλο στη Λυρική Σκηνή. Ένας ρόλος που κρατάει λίγα λεπτά και ακούγεται «ιντέρνο» (από τις κουΐντες πίσω από τη σκηνή)… Είχε έρθει ένας θεατής σε αναπηρικό αμαξίδιο μετά την παράσταση να ευχαριστήσει γι’ αυτό που έζησε… Για μένα αυτό ήταν κάτι πάρα πολύ δυνατό για κάτι που κρατάει 1:30… Ένας άνθρωπος συγκινήθηκε και ήρθε να μου το πει, κι αυτό το θεωρώ μεγάλη τιμή. Ας μη μένουμε δηλαδή μόνο στα πολύ μεγάλα θέατρα και στους τεράστιους ρόλους…

Δεν μπορεί όμως να μην υπήρχαν και δυσκολίες…

[ΝΔ] Δυσκολίες στον αθλητισμό αντιμετωπίζεις συνέχεια… Όπως  βέβαια στα περισσότερα πράγματα στη ζωή. Δε γίνεται να περάσεις αλώβητος από όλη αυτή τη διαδικασία.  Δυσκολίες τραυματισμού, δυσκολίες στις συνθήκες προπόνησης, οικονομικές δυσκολίες… Όλα αυτά έρχονται και φεύγουν κατά τη διάρκεια όλης μου της πορείας. Όμως πάντα προσπαθούσα να δω τη θετική έκβαση των πραγμάτων και να είμαι ικανοποιημένη με εκείνο που μου δινόταν την εκάστοτε χρονική στιγμή.

[ΒΚ]  Ήταν κάπως προκλητικό μια τόσο νεαρή από το …πουθενά (Ρίο), να βρεθεί στη Λυρική και να υποδύεται τη Βασίλισσα της Νύχτας και γι’ αυτό οι πρώτες δυσκολίες με τις πρώτες επιτυχίες ήρθαν ταυτόχρονα… Και μόνο που φάνηκε το όνομά μου στη διανομή (cast), ξεκίνησαν τα πρώτα σχόλια και διάφορα κουτσομπολιά…Tότε, υποδιευθυντής ήταν ο Ανδρέας Κουλουμπής (βαρύτονος), ο οποίος παρότρυνε συνεχώς τη δασκάλα μου να μελετάμε ασταμάτητα, ώστε να είμαι άψογη. Όφειλα να είμαι απλά άψογη με όλο το χαμό που είχε ξεσηκωθεί. Εκεί βλέπει κανείς πόσο δύσκολο είναι να σε εμπιστευτεί ένα θέατρο και πόσο μεγάλος ανταγωνισμός υπάρχει στο χώρο μας…

Ας τώρα γυρίσουμε σελίδα με μια καλή στιγμή…

[ΝΔ] Η καλύτερη και πιο συγκινητική μου στιγμή ήταν όταν μπήκα στους 8 καλύτερους του κόσμο. Προερχόμουν από ένα πολύ δύσκολο χειρουργείο που με είχε αφήσει 1,5 χρόνο έξω και το χειρότερο ήταν ότι δεν ήταν καθόλου βέβαιο ότι θα κατάφερνα να επανέλθω πλήρως. Εκείνη τη χρονιά έκανα πολλές προπονήσεις μόνη μου, γιατί ο προπονητής μου λόγω προσωπικών του θεμάτων δεν μπορούσε να έρχεται στις προπονήσεις, έκανα προπόνηση σε πολύ κρύο νερό και κυρίως σε πισίνα 33 μέτρα. Οικονομικά ήμουν επίσης  στα χειρότερά μου, καθώς όλοι με είχαν ξεγράψει…  Όμως ήμουν τόσο σίγουρη ότι θα επανέλθω, το ήθελα τόσο πολύ, που το είχα βάλει σκοπό ζωής. Και έτσι με τη βοήθεια της οικογένειας μου και την πίστη μου κατάφερα αυτό το αποτέλεσμα.

Λονδίνο 2012: 50 Ύπτιο (Δείτε μετά το 4ο λεπτό)
Το μάθημα της μεγαλύτερης απογοήτευσης…

[ΒΚ] Μεγαλύτερη απογοήτευση… Δεν μπορώ να κρίνω μεγαλύτερη ή μικρότερη απογοήτευση. Υπάρχουν στην πορεία απογοητεύσεις και μπορεί σκοντάφτει κανείς. Θα αναφερθώ πιο γενικά, ειδικά, στο ξεκίνημα που ήμουν πιο ρομαντική και πιο συναισθηματική… Με πλήγωνε που έβλεπα από «συναδέλφους» τις τρικλοποδιές που προσπαθούσαν να μου βάζουν και πολλοί τα κατάφερναν κιόλας… Αλλά από την άλλη θα πω τώρα ότι είμαι ευγνώμων, γιατί μπορεί τότε να ήμουν πιο αγνή, πιο ρομαντική και να στενοχωριόμουν αντιμετωπίζοντας το θέμα πολύ συναισθηματικά, ωστόσο αυτές οι δυσκολίες ενίσχυαν το πείσμα μου. Μου έδιναν ένα κίνητρο, με  τροφοδοτούσαν να δουλεύω ακόμα περισσότερο, οπότε γινόμουν ακόμα καλύτερη. Αποδείκνυα  σε όλους, κυρίως σε μένα ότι έχω κι άλλες δυνάμεις από αυτές που έχω ήδη δείξει. Ταυτόχρονα αποδείκνυα και στους υπόλοιπους ότι είμαι εκεί, διαψεύδοντας όλα όσα έχουν σπείρει πίσω μου. Ναι, είναι γεγονός ότι στην αρχή όλο αυτό με απογοήτευε, αλλά με πείσμωνε κιόλας, οπότε δεν θα το χαρακτηρίσω τελικά ως απογοήτευση, πόσο μάλλον μεγάλη… Όχι, απογοήτευση ΔΕΝ…

[ΝΔ] Αντικειμενικά η πιο δύσκολη στιγμή μου ήταν όταν έκανα το χειρουργείο στον ώμο μου. Είχα πάθει πολύ μεγάλη ζημιά, αναγκάστηκα να μείνω 9 μήνες έξω από το νερό και περίπου 1,5 χρόνο μακριά  από την αγωνιστική δράση.

Αυτό όχι μόνο ακούγεται, αλλά είναι σαφώς τρισχειρότερο από τις δίμηνες-τρίμηνες καραντίνες…

[ΝΔ] Η καθημερινότητα μου άλλαξε, το σώμα μου άλλαξε… Είχα φοβερούς πόνους και επιστρέφοντας στο νερό μετά από τόσο καιρό ήταν λες και ξεκινούσα πάλι από το μηδέν.  Χρειάστηκε πολλή δουλειά με το μυαλό μου, ώστε να μπορέσω αυτή την «αναποδιά» να την μετατρέψω σε κίνητρο και να πάρω απομονώνοντας μόνο τα θετικά από όλη αυτή τη διαδικασία. Και πραγματικά, αν με ρωτήσει κάποιος τώρα που έχουν περάσει επτά χρόνια, θα του πω ότι τελικά αυτή η στιγμή με έκανε πιο δυνατή. Επίσης με έκανε να πιστέψω ακόμα περισσότερο στο ότι όταν θες κάτι πολύ, δεν ξέρω αν το σύμπαν θα συνωμοτήσει, αλλά θα τα καταφέρεις!

Αναζητώντας τα όρια της φύσης…

[ΒΚ] Όρια για μένα είναι να αξιοποιήσεις τις δυνατότητές σου και τα προσόντα που σου έδωσε ο Θεός, με τον καλύτερο τρόπο, με σκληρή δουλειά, αλλά και σεβασμό. Δηλαδή, να μην τα υπερβείς και τα ζημιώσεις. Το είδος στο οποίο ανήκει η δική μου φωνή, υψίφωνος κολορατούρα, είναι από μόνο του, το είδος που ενεργεί σε τεντωμένο σχοινί! Η δασκάλα μου έλεγε “στην κόψη του ξυραφιού”. Κι αυτό γιατί η κολορατούρα φωνή έχει την μεγαλύτερη έκταση και αγγίζει τις πιο ψηλές συχνότητες. Γι’ αυτό και οι κατεξοχήν ρόλοι που έχουν γραφτεί για αυτό το είδος είναι πολύ οριακοί, και πέρα από τη συνηθισμένη φύση ανθρώπινης φωνής. Παράδειγμα ο ρόλος της Βασίλισσας της Νύχτας, από τον Μαγικό Αυλό του Μότσαρτ. Απίστευτα οριακός και απαιτητικός ρόλος. Γι’ αυτό, ακόμα και οι περισσότερες κολορατούρες τον τραγουδούν για μερικά χρονιά, συνήθως 4 – 5, και μετά περνούν σε άλλο ρεπερτόριο. Προσωπικά εδώ, έχω ξεπεράσει κάπως το μέσο όρο: Τραγουδάω Βασίλισσα της Νύχτας για πάνω από 20 χρόνια… Ένας δημοσιογράφος το επεσήμανε πρόσφατα, γιατί δεν το είχα συνειδητοποιήσει. Αυτό ίσως οφείλεται και στη δική μου φύση. Σίγουρα όμως έχει παίξει ρόλο και η σκληρή δουλειά και η πολύ προσεκτική επιλογή των ρόλων που ερμηνεύω. Επιλέγω πάντα σύμφωνα με τις δυνατότητές μου, κι όχι πιο πάνω ή έστω λιγάκι πιο πάνω. Σέβομαι αυτό που ο Θεός μου έχει εμπιστευτεί: τη φωνή μου και τα όρια της.

Τι σημαίνει να ακροβατείς…

[ΒΚ] Ήδη όλα αυτά που ήδη ανέφερα προσπαθούν να περιγράψουν το τι σημαίνει να ακροβατείς, να φτάνεις τα όριά σου…

[ΝΔ] Το να ακροβατείς είναι σα να βαδίζεις σε ένα δρόμο που νομίζεις ότι είναι ακατόρθωτος. Να εκπλήσσεις κάθε μέρα τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Να ζεις για ένα σκοπό που μοιάζει άφταστος, αλλά δεν είναι και να προσπαθείς γι’ αυτό. Να ζεις δυο διαφορετικούς κόσμους. Τον κόσμο που έχεις φτιάξει στο μυαλό σου, που βλέπει όλα σου τα όνειρα να γίνονται πραγματικότητα και τον κόσμο τον πραγματικό με τις δυσκολίες του, τις ανηφόρες του, τα γέλια και τα κλάματα.

[ΒΚ] Σημαίνει επίσης να δοκιμάζεις καινούριους δρόμους, ρόλους στην περίπτωσή μου, να δοκιμάζεις τα όρια, της φωνής σου, αλλά και να ονειρεύεσαι ταυτόχρονα…  Να μπαίνεις μέσα στους ρόλους και να κάνεις αυτό το όργανο που σου έχει δώσει Θεός κι εσύ το αξιοποιείς στο μέγιστο να συνεργάζεται με τον ψυχισμό σου και αυτά τα δυο να εναρμονίζονται με τους ρόλους, μεταδίδοντας έτσι συναισθήματα στους ανθρώπους. Αυτό σημαίνει για μένα ακροβασία, είσαι πάνω στην σκηνή ρισκάρεις εκτίθεσαι, αλλά προσφέρεις στον κόσμο ό,τι καλύτερο μπορείς να δώσεις. Του δίνεις συναισθήματα, αφού πρώτα τα έχεις νιώσει εσύ και παίρνεις αναλόγως ως την ανταμοιβή σου, την αγάπη του!

Αθλητική ζωή και για τις δυο σας… υπάρχει συνάφεια;

[ΒΚ] Σίγουρα, ο καλλιτέχνης και ειδικά ο τραγουδιστής είναι σαν αθλητής κατά κάποιο τρόπο. Πρέπει να κάνει την εκγύμνασή του, τις ασκήσεις του σε σταθερή βάση. Μην ξεχνάμε ότι οι δυο χορδές μας είναι δυο μύες, οπότε πρέπει και αυτοί να γυμνάζονται να κρατιούνται σε φόρμα αλλά και να ξεκουράζονται…

[ΝΔ] Και βέβαια υπάρχει συνάφεια. Ότι κάνεις σε υψηλό επίπεδο απαιτεί θυσίες, αφοσίωση, στοχοπροσήλωση, μειωμένο χρόνο και περιορισμένη προσωπική ζωή. Είτε λέγεται αθλητισμός, είτε μουσική, είτε καριέρα στον επαγγελματικό τομέα, είτε ακόμα και να δημιουργήσεις οικογένεια.

Να σημειώσουμε εδώ ότι η Βασιλική είναι ήδη μητέρα εδώ και 13 χρόνια…

[ΒΚ] Σαφώς την περίοδο που υπάρχει φόρτος εργασίας, πολλές παραστάσεις συχνές εμφανίσεις είναι καλό να υπάρχει ποιοτικός ύπνος, καλή διατροφή, όχι ξενύχτι. Εδώ… όταν ξενυχτάμε την άλλη μέρα η φωνή μας δεν υπάρχει… δεν μπορείς να μιλήσεις, όχι να τραγουδήσεις… Είναι απόλυτα φυσιολογικό. Ούτε συζήτηση για κάπνισμα, κάτι που προσωπικά εμένα δε μου λείπει γιατί ποτέ δεν το επιθύμησα… Γενικά δεν αισθάνομαι ότι κάνω κάτι το ιδιαίτερο γιατί όλα αυτά που «απαιτούνται» στη ζωή ενός τραγουδιστή, τα συναντώ ως απολύτως φυσιολογικά στην καθημερινότητά μου. Δεν χρειάστηκε να κάνω κάτι ιδιαίτερο. Δεν είμαι πολύ του ξενυχτιού, εννοώ της εξόδου και των ποτών. Είμαι του «ξενυχτιού» του …διαβάζω, βλέπω ταινία, συζητώ με φίλους, ειδικά όταν είμαι στο εξωτερικό και είμαι μόνη μου. Ναι εκεί μπορεί να παρασυρθώ και να …ξενυχτίσω, αλλά σ’ αυτό το επίπεδο, όχι να ξενυχτίσω σε μπαρ, ποτά κλπ… Γενικά, ναι, είναι σαν του αθλητή η ζωή του τραγουδιστή ειδικά όταν έχει πολλές εμφανίσεις.

Αν ήσασταν pop stars ή ποδοσφαιριστές κι όχι κορυφαίες Stars στο είδος σας, θα σας ήξεραν οι πάντες…

[ΝΔ] Στον κόσμο που ζούμε δεν μπορούμε να τα βάλουμε όλα σε μια ζυγαριά. Ήξερα ότι με την επιλογή χώρου που έχω κάνει ούτε διάσημη θα ήμουν, ούτε πάμπλουτη.  Δεν ήταν ποτέ η επιδίωξή μου αυτή. Κάνω κάτι που με γεμίζει που μου δίνει χαρά και που θα μου αφήσει απίστευτες εμπειρίες χαραγμένες στο μυαλό για το μέλλον. Δεν υπάρχει πάντα αξιοκρατία στη ζωή και σίγουρα τα πράγματα δε ζυγίζονται πάντα με βάση το πόσο έχεις προσπαθήσει, πόσο καλός είσαι σε κάτι και πόσο έχεις αφιερώσει τη ζωή σου στο επάγγελμα σου. Πολλοί και διαφορετικοί παράγοντες καθορίζουν το πόσο διάσημο είναι ένα πρόσωπο και όχι καθαρά η δουλειά του και το έργο του…

Νόρα να σου θυμίσουμε ότι παρόλα αυτά είσαι αρκετά διάσημη…

[ΒΚ] Αν ήμασταν pop stars, οπωσδήποτε θα μας ήξερε περισσότερος κόσμος, αλλά γενικά δεν έχω παράπονο γιατί όχι μόνο τώρα, αλλά και πολύ παλιότερα στα ξεκινήματά μου έχει τύχει να με αναγνωρίζουν. Έχει τύχει να γυρίζω από διακοπές, στο πλοίο, στον Πειραιά, έτοιμοι για να βγούμε και μια κυρία μου είπε: εσείς δεν κάνετε τη Βασίλισσα της Νύχτας; Μου είχε προξενήσει μεγάλη εντύπωση. Κάτι παρεμφερές μου είχε συμβεί σε Σούπερ Μάρκετ στην Κρήτη σε άλλες διακοπές, επίσης σε άσχετο χώρο… Δεν το έχω παράπονο, ίσως γιατί είναι κάτι που το έχω ως δεδομένο… Ναι, σαφώς οι Ποπ τραγουδιστές προβάλλονται πολύ περισσότερο, ίσως γιατί είναι και άλλο το μάρκετινγκ και οι δισκογραφικές κλπ. Δεν έχω τέτοια έλλειψη, δεν είχα ποτέ και δεν έχω και τώρα. Μου αρκεί που με αναγνωρίζουν οι άνθρωποι που αγαπούν το χώρο μου και νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια και ο χώρος της κλασσικής μουσικής προβάλλεται πλέον περισσότερο από ό,τι παλιότερα, όχι όμως όπως οι ποπ τραγουδιστές, αλλά είναι και κάτι που… θα το ξαναπώ, δε με ενοχλεί καθόλου.

Η αλήθεια όμως είναι ότι και τις δύο σας αναγνωρίζει πάρα πολύς κόσμος, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι όλοι αυτοί αναγνωρίζουν το ταλέντο σας και την κλάση σας!
LOCKDOWN κλειστές πισίνες και κλειστά θέατρα…

[ΝΔ] Μια πολύ δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε όλοι. Ποιος να μας το έλεγε 10 χρόνια πριν ότι θα ερχόμασταν αντιμέτωποι με μια τέτοια κατάσταση. Όλη αυτή η αβεβαιότητα σίγουρα μου δημιουργεί ένα μεγάλο άγχος, μια ανυπομονησία για το τι θα συμβεί και μια στεναχώρια. Πραγματικά όμως προσπαθώ να μη το σκέφτομαι. Κάνω κάθε μέρα τη δουλειά μου, με όρεξη με αισιοδοξία ελπίζοντας ότι θα βγούμε σύντομα από όλο αυτό. Μόνο με ψυχραιμία και με ένα όμορφο περιβάλλον από ανθρώπους μπορούμε πάντα να ισορροπήσουμε μέσα στην τρέλα που επικρατεί…

[ΒΚ] Lockdown, κλειστά θέατρα, κλειστές όπερες, κλειστές αίθουσες, συναυλιών είναι μια λυπηρή κατάσταση. Εύχομαι να είναι κάτι παροδικό και να μην αφήσει μόνιμα αποτυπώματα ούτε στη χώρα, ούτε στην τέχνη, ούτε στον αθλητισμό. Γενικά ο πολιτισμός έχει πληγεί πάρα μα πάρα πολύ. Είναι γνωστό αυτό… Προσωπική μου άποψη είναι ότι θα μπορούσαν να λειτουργούν με μέτρα, όπως λειτούργησαν τον περασμένο Οκτώβρη, δηλαδή με το 1/3 της πληρότητας, με μάσκες και αποστάσεις, όπου ειδικά στη Λυρική Σκηνή, τηρήθηκαν όλα αυτά με απίστευτη ευλάβεια, γι’ αυτό δεν υπήρξε κανένα κρούσμα από ‘κει. Δεν είναι κάπως περίεργο να είναι εντελώς άδειοι αυτοί οι χώροι, καθώς στα αεροπλάνα έχουμε 100% πληρότητα…

Πώς μπορούμε να μη συμφωνήσουμε μαζί σου;
Τραγουδίστρια σε σιωπή… / Κολυμβήτρια έξω από τα νερά της…
Άρια από την Τραβιάτα του Βέρντι – Τελευταία Πράξη

[ΒΚ] Μου λείπει πάρα πολύ να βρεθώ στο θέατρο με ανθρώπους. Πρόσφατα κάναμε παράσταση στην ΕΛΣ, στο Ντον Τζοβάνι του Μότσαρτ. Τρεις παραστάσεις χωρίς κοινό… Ήταν κάτι το τραγικό… Από την μία νιώθεις ευγνωμοσύνη που μπορείς και κάνεις πρόβες σαν να μη συμβαίνει τίποτα και ετοιμάζεις το έργο, όπως μέχρι πρόσφατα γινόταν, αλλά όταν είσαι στη σκηνή και δίνεις παράσταση και κάτω είναι ένα τίποτα, τα άδεια καθίσματα… είναι απογοητευτικό το συναίσθημα. Γι’ αυτό λοιπόν θα πει κανείς ότι δεν είναι το ίδιο να βλέπεις μια παράσταση από την τηλεόραση ή από DVD ή να ακούς από CD, γιατί αυτό που ανταλλάσσει ο καλλιτέχνης με το κοινό εκείνη τη στιγμή γίνεται και πεθαίνει εκείνη τη στιγμή… και είναι κάτι μοναδικό και αναντικατάστατο. Δεν μπορεί να υποκατασταθεί από καμία οθόνη, από καμία κάμερα, από κανένα ηχητικό μέσο. Βεβαίως και είναι μια ευτυχής συγκυρία, η τεχνολογία που διαθέτουμε σήμερα, ώστε να μπορεί λόγω των συνθηκών ο κόσμος να πάρει μια γεύση της τέχνης. Όμως ευχόμαστε όλοι να είναι κάτι προσωρινό και προς Θεού να μην καθιερωθεί κάτι τέτοιο, γιατί δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ζωντανή κοινωνία, αυτό το αγκάλιασμα που δέχεται ο καλλιτέχνης και η ανταπόδοσή του.

…και οι δυο κάνετε πρόβες / προπονήσεις αλλά δεν υπάρχουν κανονικές παραστάσεις ούτε αγώνες στον ορίζοντα…

[ΒΚ] Όλοι προσπαθούμε! Να κι εγώ προσωπικά προσπαθώ να συνεχίζω τα πλάνα, όσα μπορούν να υπάρξουν… Έχω κάποιο πρόγραμμα στον ορίζοντα, σαφώς τεράστια μείωση σε σχέση με το παρελθόν. Πολλά πράγματα έχουν ακυρωθεί, κάποια άλλα γίνονται, έχουν γίνει και θα γίνουν με τον διαφορετικό τρόπο, δηλαδή διαδικτυακά… Τουλάχιστον η προετοιμασία κατά κάποιο τρόπο είναι παρόμοια, δηλαδή ίδια μελέτη ίδιες πρόβες, απλά τώρα θα γίνει μαγνητοσκόπηση και θα προβληθεί είτε από την τηλεόραση ή μέσω διαδικτύου. Δεν είναι το ιδανικό αλλά είναι αυτό μου λέμε το μη χείρον βέλτιστον… Είναι δύσκολο γιατί ακόμα και τώρα δεν έχουμε εικόνα ότι αυτό θα κρατήσει τόσο ή αν θα επανέλθει… δεν έχουμε κάποια εικόνα από τους επιστήμονες, ότι έστω με τα εμβόλια, ή φάρμακα, θα φτάσουμε πολύ σύντομα τέλος. Είμαστε αισιόδοξοι και ελπίζουμε ότι η επιστήμη θα βοηθήσει ακόμα κι αν δεν γίνουν άμεσα όλα όπως πριν, τουλάχιστον θα βελτιωθούν σε σχέση με το πως είμαστε τώρα.

Η Νόρα προφανώς εδώ παραμένει σιωπηλή, αφού στην κολύμβηση δεν γίνονται καθόλου αγώνες… Οι κολυμβήτριες και οι κολυμβητές του επιπέδου της, πρέπει να εξασφαλίσουν αφενός την πρόκριση για το «Τόκιο 2020» και αυτό γίνεται μόνο σε συγκεκριμένους– πιστοποιημένους αγώνες. Αφετέρου για να είναι ετοιμοπόλεμες-οι εκεί στους Ολυμπιακούς του Τόκιο και στους Ευρωπαϊκούς της Βουδαπέστης πρέπει να συμμετέχουν σε δυνατούς αγώνες. Η προετοιμασία δεν αποτελείται μόνο από προπόνηση και γυμναστήριο… Είναι απαραίτητη και ουσιώδης η αγωνιστική δραστηριότητα.

[ΝΔ] (Γνέφει καταφατικά…)

Το μόνο που θέλω να πω σε όλα τα παιδιά τώρα είναι: λιγότερα social media,περισσότερη προσωπική επαφή, με αποστάσεις έστω… Καταλαβαίνω ότι τώρα με την κατάσταση που επικρατεί είναι πολύ δύσκολο αυτό, αλλά μόλις τελειώσει ο κορωνοϊός να βγουν έξω να παίξουν, να γελάσουν, να χαρούν τη φύση. Επίσης τώρα να βρουν κάτι που τους γεμίζει είτε άθλημα είτε μουσική, είτε ζωγραφική, είτε διάβασμα, είτε οτιδήποτε τους κάνει χαρούμενους και χαρούμενες και να αφιερωθούν σε αυτό χωρίς δεύτερη σκέψη. Το συναίσθημα που νιώθεις όταν πετυχαίνεις σε κάτι που έχεις δώσει την ψυχή σου είναι πραγματικά υπέροχο!

Καλή δύναμη σε όλους…

…είναι το μήνυμα της Νόρας για την αντιμετώπιση της καραντίνας.

[ΒΚ] Στους νεότερους θα έλεγα να συνεχίσουν να δουλεύουν για το όνειρό τους. Να μην πάψουν να ονειρεύονται, να κρατήσουν τους στόχους τους, γιατί… το μέλλον τους ανήκει! Όποιο κι αν είναι αυτό… Ευελπιστώ, ότι θα ξεπεραστεί αυτή η κρίση και ότι το μέλλον θα είναι καλύτερο για όλους μας. Αλλοίμονο να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε απαισιόδοξα, ότι όλα είναι δυσοίωνα και ότι δε θα υπάρχει συνέχεια στον κόσμο μας ή ότι δε θα υπάρχει δημιουργία… Δε θα υπάρχει πολιτισμός και αθλητισμός… Δε θα υπάρχει τέχνη… Αλλοίμονο! Ίσα ίσα, η ιστορία έχει δείξει ότι μέσα από τις μεγάλες κρίσεις γεννιούνται οι μεγαλύτερες καλλιτεχνικές δημιουργίες. Ας το εκμεταλλευτούμε όλοι μας για να γεννηθούν καινούργια πράγματα. Κι εμείς το οφείλουμε στους πιο νέους, αλλά και οι νέοι το οφείλουν τελικά στην ανθρωπότητα.

Είναι αυτό το καινούριο που θα φέρουν οι ίδιοι!

Το swimming.gr, δηλαδή οι κολυμβητές και οι κολυμβήτριες, και όλοι οι φίλοι τους ευχαριστούμε πάρα πολύ την «Κυρία της Όπερας», Βασιλική Καραγιάννη ή …την κάποτε «μικρή Λαριλώ», αλλά και την «Κυρία της Πισίνας», Θεοδώρα Δράκου, ή τη «Νόρα μας»… για τις μοναδικές, υπέροχες, συγκινητικές, αλλά και διδακτικές εμπειρίες τους που μοιράστηκαν σήμερα μαζί μας.

Η Νόρα ως γνωστόν είναι κολυμβήτρια της Εθνικής Ομάδας και του Παναθηναϊκού, εσείς κα Καραγιάννη υποστηρίζετε κάποια ομάδα;

[ΒΚ] Τον Ολυμπιακό…

(Χαμόγελα και από τις δύο…)

ΒΝ