Έχουμε τη χαρά και την τιμή να αρχίζουμε τη νέα χρονιά με ένα άνθρωπο – σύμβολο του Ελληνικού αθλητισμού. Παράδειγμα και είδωλο για όλους τους νέους, αθλητές και μη, υπόδειγμα ήθους για όλους μας. Ο άνθρωπος που πρέπει να έχει κολυμπήσει απόσταση ίση με τρεις φορές το γύρο της γης, αλλά και εκείνος που συνυπήρξε στις πισίνες με τουλάχιστον τρεις αν όχι τέσσερις γενιές σπουδαίων κολυμβητών και κολυμβητριών. Ο πρώτος Έλληνας που έσπασε το ψυχολογικό φράγμα των 15’ στα 1500 το Πεκίνο, το 2008. Ο αθλητής που αν και 32 φορές πρωταθλητής Ελλάδας, δύο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής στις μεγάλες αποστάσεις, Ολυμπιονίκης το 2004 στην Αθήνα και ασημένιος Ολυμπιονίκης 12 χρόνια αργότερα στο Ρίο, παραμένει πάντα ένας πιστός ερασιτέχνης – με την κυριολεκτική έννοια της λέξης – της «πισίνας». Ο άνθρωπος που αμέσως μετά τη μεγάλη δόξα του ολυμπιακού πόντιουμ συνέχισε, απλός, ίδιος, απαράλλακτος και αθόρυβος τη συνεισφορά του στο άθλημα, παραμένοντας «ένας από εμάς», αλλά πλέον όχι ως κολυμβητής…

Εδώ, μαζί μας, είναι ο Σπύρος Γιαννιώτης, ο αθλητής που όλοι αγαπήσαμε και εκτιμούμε γιατί πέρα από τα κολυμβητικά του επιτεύγματα, παρέμεινε τελικά αναλλοίωτος ως άνθρωπος. Δεν είναι εύκολο «αγώνισμα» αυτό. Ίσως είναι πιο δύσκολο και από το να γίνεις ολυμπιονίκης στα 10Km…

Επιτυχίες, αποτυχίες, ο αθλητισμός τα έχει όλα. Τι ήταν πιο δύσκολο για σένα στην πορεία όλων αυτών των ετών;

Στο κολύμπι έχω ζήσει πολλές και όμορφες στιγμές, έχω περάσει και δύσκολες αλλά και στενάχωρες στιγμές. Όταν ξεκίνησα από Κέρκυρα, δε θα μπορούσα να φανταστώ όσα έχω ζήσει όλα αυτά τα χρόνια. Ίσως το βασικότερο όλης αυτής της πορείας ήταν πως ποτέ δεν ξέχασα, ούτε από που ξεκίνησα ούτε που έφτασα και προσπάθησα να μην αλλάξω ως άνθρωπος. Όσες διακρίσεις και επιτυχίες να κάνεις το βασικό είναι να μην αλλάξεις…

Και η νίκη και η ήττα είναι εξίσου δύσκολες όμως «Κερδίζεις»! Και όταν λέω κερδίζεις δεν είναι απαραίτητα μόνο η νίκη καθαυτή, γιατί υπάρχουν πολλές μικρές καθημερινές νίκες πολύ πριν από τη νίκη στον αγώνα… Πχ η πρώτη φορά που θα φτάσεις στην απέναντι πλευρά της πισίνας χωρίς να πιάσεις διαδρομή… Εμένα αυτή ήταν η πρώτη μου νίκη, την οποία θυμάμαι ξεκάθαρα! Ή να μάθεις τα στυλ της κολύμβησης, να μάθεις την …πεταλούδα ή να καταφέρεις να κάνεις ένα καλό δυνατό σουτ, ή την πρώτη βουτιά από το βατήρα των 10μ. και άλλες πολλές… Στις νίκες όλα είναι ευχάριστα, νοιώθουμε ωραία. Όταν όμως χάνουμε, τα πράγματα αντιστρέφονται. Απογοητευόμαστε, πολλές φορές είναι πολύ έντονη η απογοήτευση. Εκεί είναι που πρέπει να μάθουμε να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας και να βγούμε κερδισμένοι ξανά. Αυτό μας κάνει πιο ώριμους για να αντιμετωπίσουμε την επόμενή μας πρόκληση.

Μετά είναι και η φήμη…  Ένα εργαλείο που αν το αξιοποιήσεις σωστά μπορείς να γίνεις παραγωγικός στην κοινωνία. Καλώς εννοούμενη φήμη για μένα είναι η αναγνώριση μια προσπάθειας που είναι αξιέπαινη. Και η διαχείριση της φήμης είναι επίσης δύσκολη. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια καταλήγω πως η διάρκεια ενός αθλητή εξαρτάται από τις νίκες και τις ήττες, είναι όμως βασικά συνυφασμένη με τον χαρακτήρα του. Δύσκολα κατακτάς την κορυφή, αλλά ακόμα πιο δύσκολα μένεις.

Ο σοβαρός αθλητισμός δεν έχει να κάνει τίποτε με το «ευ αγωνίζεσθαι». Είναι γεμάτος μίσος, ζήλια, καυχησιολογία, άγνοια όλων των κανόνων και σαδιστική ευχαρίστηση στην παρακολούθηση βίας. Με άλλα λόγια, είναι πόλεμος χωρίς πυροβολισμούς. Μετά την 20ετή αγωνιστική σταδιοδρομία σου, η φράση αυτή του Τζορτζ Όργουελ σε βρίσκει σύμφωνο;

Δεν συμφωνώ απόλυτα. Ναι, υπάρχουν κι όλα αυτά και κάπου περισσότερα, αλλά και κάπου λιγότερα έως καθόλου. Προσπαθώ να μην στέκομαι σε τέτοιες στιγμές. Προσπαθώ να δω το καλό του κάθε ανθρώπου. Θυμάμαι μια φάση με έναν πολύ καλό Έλληνα αθλητή. Τον είχα πρότυπο, τον …ζήλευα με την καλή έννοια. Ήθελα να του μοιάσω και να τον ξεπεράσω…

Μα, αυτό δεν είναι η ευγενής άμιλλα;

Συναντηθήκαμε μια μέρα και του τα είπα αυτά τα λόγια. Στο τέλος της κουβέντας μας του είπα ότι θέλω να τον περάσω… Το είπα όμως έχοντας απόλυτο σεβασμό απέναντι του.

Το ίδιο έτυχε να ακούσω κι εγώ αργότερα από μικρούς αθλητές. Να θέλουν να με περάσουν και να μου το λένε. Τους το ευχόμουν από καρδιάς.

Για μένα αυτός είναι Αθλητισμός!

Αυτός είναι ο Αθλητισμός… Ο πρωταθλητισμός όμως τι είναι;

Να πρωτεύεις μέσα σου, να πραγματοποιείς μικρότερες ή μεγαλύτερες νίκες με θεμέλιο λίθο τις αξίες του αθλητισμού.

Πάμε ένα ταξίδι στο παρελθόν; Στην Κέρκυρα;

Η Κέρκυρα για μένα είναι το σπίτι μου. Ακόμα και τώρα που μιλάμε το ίδιο νιώθω. Εκεί ξεκίνησα να κολυμπάω εκεί έκανα τις πρώτες μου μικρές αλλά σημαντικές επιτυχίες. Ακόμα θυμάμαι τους αγώνες στα Γιάννενα με τον ΝΑΟ Κέρκυρας…

Και η πρώτη βουτιά;

Πρώτη βουτιά στην πισίνα της Κέρκυρας… Πρώτος αγώνας με κόρνα αυτοκίνητου στο πλάι της πισίνας… Τα πρώτα βήματα, οι πρώτες χεριές; Θυμάμαι την πρώτη επίδειξη… Κατάφερα να βγάλω όλη την 50αρα πισίνα χωρίς να πιάσω διαδρομή, πραγματικά υπέροχη στιγμή!

Οι πρώτες επιτυχίες;

Πρώτη επιτυχία… Έπιασα το όριο για το πανελλήνιο πρωτάθλημα στα 15 μου χρόνια στα 1500μ ελεύθερο…

Όριο ανδρών;

Όριο Παίδων Β’…

Μέχρι τότε κολυμπούσα μικρές αποστάσεις, ώσπου μια μέρα ο προπονητής μου τότε, ο Κώστας Τόμπρος, είδε ένα καλό χρόνο στην προπόνηση στα 1500μ και με έβαλε να το δοκιμάσω σε αγώνα. Παρεμπιπτόντως σε εκείνον τον αγώνα ο Θοδωρής Αράπης με είχε ντουμπλάρει 100μ…

Πρώτη αποστολή με την εθνική στα 16 μου, σε πολυεθνή συνάντηση στο Σετούμπαλ της Πορτογαλίας. Θυμάμαι ότι για 5 μέρες δεν είχα επικοινωνία με τους με τους γονείς μου και αναγκάστηκαν να επικοινωνήσουν με την ομοσπονδία και τον Φώντα Χήτα να με ειδοποιήσουν να τους πάρω τηλέφωνο.

(Άλλο επίπεδο επικοινωνίας τότε χωρίς κινητά…)

Έφτασες στον Πειραιά …κολυμπώντας;

Πριν τον Πειραιά έζησα ενάμιση χρόνο στη Θεσσαλονίκη και έκανα προπόνηση με το κλιμάκιο της εθνικής ομάδας με τον Βαγγέλη Βούλτσο και τον Τάσο Παπαδόπουλο. Ένα χρόνο πριν είχαν έρθει στην Κέρκυρα για προετοιμασία με την εθνική και με κάλεσαν να κάνω προπόνηση. Είχαν δει κάτι σε μένα και μου έκαναν την πρόταση να ανέβω να κάνω προπόνηση μαζί τους. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία και θέλω να τους ευχαριστήσω. Λίγο είχε λείψει να είχα εγκατασταθεί στη Θεσσαλονίκη, αλλά απλά δεν τα …έφερε η ζωή τότε…

Άρα, Πειραιάς, μέσω Θεσσαλονίκης…

Ναι το 1999 κατέβηκα στον Πειραιά, στον Ολυμπιακό, με προπονητή τον Νίκο Γέμελο. Τι να πω για τον Νίκο… η πορεία 17 ετών τα λέει όλα!

Η πρώτη σου επαφή με την ΚΟΕ;

Τη γνώρισα σαν ΕΚΟΦ πρώτα. Μικρός δεν ήξερα τι είναι ομοσπονδία, το μόνο που θυμάμαι ήταν τα μετάλλια – συλλεκτικά κομμάτια – που είχαν επάνω τα 3 αθλήματα (κολύμβηση, υδατοσφαίριση, καταδύσεις) και τα αρχικά.

Η πρώτη επαφή μου ήταν όταν επιλέχτηκα για να συμμετέχω στην πολυεθνή συνάντηση στην Πορτογαλία.

Όπως σε όλα έχεις να θυμηθείς καλές στιγμές αλλά και δύσκολες στιγμές, έτσι με την ΚΟΕ. Θα σταθώ στις καλές που δεν είναι άλλες από τις επιτυχίες των αθλητών.

Στο κολύμπι πιστεύω η κορυφαία στιγμή του ήταν το 2004 με τους τελικούς σε ατομικά αλλά και στη σκυτάλη. Μετά είχαμε πολλές ακόμα ατομικές επιτυχίες. Επιγραμματικά θα αναφέρω τα μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα, το χρυσό του Γρηγοριάδη στα 50 ύπτιο (2005) και το ασημένιο του Γκολομέεφ στα 50 ελ, (2019). Είχαμε ακόμα πολλά μετάλλια σε πανευρωπαϊκούς και μεσογειακούς. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε το open water χάλκινο μετάλλιο της Μαριάννας Λυμπερτά στο παγκόσμιο της Σαγκάη.

Στην υδατοσφαίριση κορυφαία στιγμή το ασημένιο της Αθήνα 2004, αλλά και το χρυσό το 2011 στο παγκόσμιο της Σαγκάη από τις γυναίκες. Οι άνδρες πάλι έχουν μια συνεχή και σταθερή παρουσία σχεδόν σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις με δύο χάλκινα μετάλλια σε παγκόσμια πρωταθλήματα, 2005 και 2015.

Στις καταδύσεις φυσικά το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο των Συρανίδη – Μπίμη στην Αθήνα 2004.

Η συγχρονισμένη / καλλιτεχνική κολύμβηση είναι σχεδόν πάντα μέσα στους τελικούς των μεγάλων διοργανώσεων. Η Ελλάδα είναι αναγνωρίσιμη δύναμη παγκοσμίως σ’ αυτό το άθλημα.

Τέλος έχουμε την τεχνική κολύμβηση. Αυτό το άθλημα κι αν έχει φέρει μεγάλες διακρίσεις και μετάλλια από παγκόσμια και ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Έχουν γίνει συζητήσεις και παλιότερα να γίνει Ολυμπιακό άθλημα.

Δεν είναι μόνο αυτές οι επιτυχίες μας. Είναι πάρα πολλές ακόμα και αν σκεφτούμε ότι είναι από μια χώρα των μόλις 10εκ.

Οι δικές σου επιτυχίες είναι από μόνες τους πάρα πολλές…
  • Το πρώτο ΠΡ το 1999 στο Ακρόπολις μίτινγκ στο ΟΑΚΑ στα 1500μ. ελεύθερο.
  • 7ος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στα 400μ ελ. (Φουκουόκα 2001)
  • Δυο τελικούς στην Αθήνα 2004. ( 5ος στα 1500μ. ελ. 7ος 400μ. ελ)
  • Παγκόσμιος πρωταθλητής το 2011 και 2013 στα 10.000μ. μαραθώνιας κολύμβησης.
  • Οι 5 συμμετοχές  σε ολυμπιακούς αγώνες. (2000-2016)
  • Οι 8 συμμετοχές σε παγκόσμια πρωταθλήματα. (2001-2015)
  • Οι 9 συμμετοχές σε πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα. (1999-2016)
Και πριν περάσουμε στην κορυφαία στιγμή του Ρίο, θα μας πεις για την εμπειρία της Αθήνα 2004;

Μοναδικές στιγμές να κολυμπάς στη χώρα σου μπροστά σε τόσο κόσμο στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον τελικό στα 1500μ. ελεύθερο να ακούω από την κερκίδα το όνομα μου και να φωνάζουν ΕΛΛΑΣ – ΕΛΛΑΣ, ενώ κουβαλούσα αρκετή κούραση από το προκριματικό στα 1500μ., εκείνη την ώρα δεν ένοιωθα τίποτα, μου έδωσε τρομερή ψυχική αλλά και σωματική ώθηση.  Η Αθήνα ήταν ένα ορόσημο της πρώτης κολυμβητικής μου φάσης. Και λέω πρώτης, καθώς έχω δυο φάσεις κολυμβητικά. Η πρώτη μέχρι το 2007-8 με τα αγωνίσματα της πισίνας και με αποκορύφωμα το 2004 με τους τελικούς (400 και 1500) και η δεύτερη είναι από 2008, με τη μετάβασή μου στις μεγάλες αποστάσεις (μαραθώνια κολύμβηση), με μεγαλύτερη στιγμή το Ρίο 2016.

Από τη θάλασσα των Φαιάκων στις θάλασσες του κόσμου;

Από μικρός μ’ άρεσε η θάλασσα. Ατελείωτες ώρες στο νερό… παιχνίδι, ψάρεμα, κολύμπι. Δεν μπόρεσα να φανταστώ ότι μετά από τόσα πολλά χρόνια η θάλασσα θα μου έδινε τέτοια  απίστευτη χαρά στον αθλητισμό.

Στους τελευταίους ολυμπιακούς αγώνες ένοιωθα μια σιγουριά για το αποτέλεσμα. Σιγουριά που είχε να κάνει και με τη σωστή προετοιμασία, αλλά και με τη γνώση και την εμπειρία μου, πως να κολυμπάω στα κύματα ενστικτωδώς, πράγμα πολύ βασικό στο open water.

Το όνειρο του ολυμπιακού μεταλλίου σίγουρα προϋπήρχε…

Έφυγα από Κέρκυρα το 97 με αυτό το όνειρο, στο Λονδίνο το 2012 έφτασα στην πηγή και νερό δεν ήπια. Ήταν τρομερά δύσκολη στιγμή. Μετά από 4 χρόνια το 2016 πλέον, κατάφερα να κάνω το παιδικό μου όνειρο πραγματικότητα, αυτό για μένα τα λέει όλα.

Έφτασα στην τελευταία μου κούρσα να καταφέρω να κάνω το όνειρο μου!

Τι σκεφτόσουν την προηγούμενη μέρα;

Η τελευταία συζήτηση που έκανα με τη γυναίκα μου πριν κοιμηθώ, για να αποφορτίσω την κατάσταση και να ηρεμίσω, τη ρώτησα αν θα τα καταφέρω;

Σπύρο, θα τα καταφέρεις, μου απάντησε…

Είναι κάτι το οποίο εκείνη τη στιγμή δεν μπορείς να το επεξεργαστείς… Αλλά την επόμενη μέρα, για μένα αυτά τα λόγια της έδιναν νόημα.

Πάνω στο βάθρο… Τι; Πως;

Πάνω στο βάθρο πέρασε όλη η πορεία μου σε λίγα δευτερόλεπτα. Μέσα μου έλεγα: Σπύρο, είχε δίκιο τελικά τα κατάφερες.

Τα συν και τα πλην…

Όσοι έχουν ασχοληθεί με άθλημα έχουν μόνο να κερδίσουν. Θα έχει και στιγμές με δυσκολίες και αναποδιές, αλλά στο τέλος της ημέρας τα οφέλη είναι μεγαλύτερα από όλα τα άλλα.

Στη συνέχεια, πτυχιούχος ΤΕΦΑΑ, προπονητής κολύμβησης… πρόλαβες θεωρείς να αφήσεις το αποτύπωμά σου στην προπονητική;

Το 2017 πέρασα το κατώφλι της προπονητικής. Στα τρία χρόνια που ήμουν προπονητής στον Πανελλήνιο ΓΣ έμαθα πολλά. Είδα ακόμα πιο σφαιρικά τα πράγματα, με βοήθησε να αντιλαμβάνομαι ακόμα καλύτερα το χώρο μας. Εκεί εμπέδωσα τον τρόπο λειτουργίας, τις ανάγκες και τις ιδιαιτερότητες που έχει ένα σωματείο, που καμιά φορά ως κολυμβητής δεν μπορείς να τα δεις όλα αυτά, αλλά ειδικότερα ως επικεφαλής προπονητής, μπαίνεις μέσα για τα καλά… Παρότι δεν έχω λείψει ούτε μια μέρα από την πισίνα εδώ 35 χρόνια, κάθε μέρα κάτι μαθαίνω, όπως ακριβώς συμβαίνει σε όλα τα πράγματα…

Ένα μεγαλύτερο όραμα ήρθε τώρα να σε «πάρει», αλλά όχι να σε πάρει μακριά από τις πισίνες…

Είναι μεγάλο το εγχείρημά που έχω βάλει στόχο. Ξέρω πολύ καλά ότι δεν είναι εύκολο, αλλά έτσι έχω μάθει, να βάζω στόχους να προσπαθώ να τους πραγματοποιήσω.

Δεν εννοώ μόνο την εκλογή, αλλά και το μετά. Εκεί είναι η ουσία και το δυσκολότερο από όλα.

(για όσους/ες δεν το γνωρίζουν ακόμα, ο Σπύρος Γιαννιώτης, θα είναι υποψήφιος για την προεδρεία της ΚΟΕ στις προσεχείς εκλογές, πιθανών την άνοιξη – λόγω covid-19 δεν έχει προσδιοριστεί ακόμα…)

…και «αύριο» λοιπόν είσαι Πρόεδρος της ΚΟΕ… Τι σκέφτεσαι για την ομοσπονδία;
Συνεχίζεται αύριο…
Βάλια Νούσια

“Το επόμενο …μετάλλιο γράφει: Υγρός Στίβος και Ελλάδα”, η συνέχεια…





Μια απάντηση στο ““Το επόμενο …μετάλλιο γράφει: Υγρός Στίβος και Ελλάδα””

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.