To χαμένο όνειρο του Άμπερντιν, δεν είναι άλλο ένα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι. Είναι… ή μάλλον …ήταν για κάποιους και κάποιες, το όνειρο μια ολόκληρης εφηβικής ζωής. Μια κολυμβήτρια, ένας κολυμβητής, με το που φτάνει στις αγωνιστικές κατηγορίες, αν νιώσει ότι έχει δυνατότητες, ένα ονειρεύεται… Συμμετοχή στους Πανευρωπαϊκούς Εφήβων – Νεανίδων. Κι αν θέλουμε να το κάνουμε ακόμα ωραιότερο το όνειρο… ονειρεύεται ένα μετάλλιο, οραματίζεται την ιδέα του εθνικού ύμνου πάνω στο βάθρο, στην τελετή απονομής… (κάτι γνωρίζω…)

Ας αφήσουμε τώρα τα «φτερά» της φαντασίας κι ας προσγειωθούμε στην πραγματικότητα, που αυτή τη φορά θα μπορούσε να ήταν ακόμα καλύτερη κι από το όνειρο…

Αλλά…

Δυστυχώς υπάρχει ένα «αλλά», που σα να λειτουργεί ρυθμιστικά, έρχεται να αποκαταστήσει μια παράδοση, που θέλει πάντα τα όνειρα, να ‘ναι καλύτερα από την πραγματικότητα.

Αλλά, τα παιδιά μας, που προορίζονταν για το περσινό Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Εφήβων – Νεανίδων, έχασαν λόγω της πανδημίας την ευκαιρία όχι μόνο της συμμετοχής αλλά και της ενδεχόμενης διάκρισης στο Άμπερντιν της Σκωτίας.

Θα πει κάποιος ότι, εδώ, αναβλήθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες… Είναι σοβαρότερη απώλεια ένα ευρωπαϊκό junior;

Σίγουρα όχι, αλλά υπάρχει κι εδώ το «αλλά»…

…Φεύγουν τα χρόνια και δεν ξαναγυρνούν, αφού στην πλειονότητα των περιπτώσεων, μεγαλώνοντας ένα χρόνο οι κολυμβητές και οι κολυμβήτριές μας, αποχαιρετούν μια για πάντα αυτή την κατηγορία.

Επίσης μια ενδεχόμενη διάκριση θα τους έφερνε κι άλλες απολαβές, όπως επιπλέον μοριοδότηση για την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ή έναν ενδεχόμενο διορισμό αργότερα…

Ας δούμε όμως πως αντιμετώπισαν αυτό το «αλλά» κάποιοι και κάποιες από τους παθόντες…

Θοδωρής Ανδρεόπουλος (Κολυμβητής του Άρη Θεσσαλονίκης, 18 ετών)

«Η Covid-19 έχει φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή των αθλητών, μετά από τόσα πολλά χρόνια κόπων και θυσιών. Τα πανευρωπαϊκά «όρια» για να τα πιάσουμε έχουν κόπο, που κανείς δε φαντάζεται… Πρέπει να στερηθείς και να αφοσιωθείς. Νιώθω πολύ άσχημα και λυπημένος που χάνω αγώνες και ευκαιρίες για διακρίσεις».

Γεωργία Δαμασιώτη (Κολυμβήτρια του Ωκεανού, 17 ετών)

«Χαίρομαι που έχω την ευκαιρία να εκφράσω τόσο τα δικά μου συναισθήματα όσο και μίας μερίδας αθλητών, που λόγω της πανδημίας έχασε κάποιες σημαντικές ευκαιρίες. Πριν απ’ όλα θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους καλή υγεία και βέβαια κουράγιο, ώστε να ανταπεξέλθουμε όλοι μας στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε λόγω της covid-19.

Την περασμένη κολυμβητική χρόνια ματαιώθηκε το πανευρωπαϊκό εφήβων – νεανίδων, στο οποίο είχα βάσιμες ελπίδες για την κατάκτηση ενός μεταλλίου. Η κατάταξη μου βάσει των επισήμων χρονών ήταν 2η στα 100μ. πεταλούδα, 4η στα 200μ. πεταλούδα και 6η στα 50μ. Στην κολύμβηση, όπως ξέρετε καλύτερα από εμένα, η κατάταξη ενός αθλητή πριν το πρωτάθλημα μπορεί να μην σημαίνει πολλά, αλλά σίγουρα και βάσει των στατιστικών από τις προηγούμενες χρονιές με τους χρόνους μου είχα τις δυνατότητες για κάτι καλό. Δεν σας κρύβω ότι όταν συνειδητοποίησα πως το πρωτάθλημα δε θα γίνει απογοητεύτηκα. Αλλιώς τα είχα σχεδιάσει στο μυαλό μου και τελικά όλα ανατράπηκαν.

Αν κατάφερνα την άνευ εξετάσεων εισαγωγή μου στο πανεπιστήμιο θα μπορούσα να συνεχίσω απρόσκοπτα και τη φετινή σεζόν την προετοιμασία μου στην κολύμβηση. Αυτό πλέον δεν μπορεί να συμβεί οπότε, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα την κολύμβηση, έχω στρωθεί στο διάβασμα, το οποίο η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν παραμέλησα. Κάτι τελευταίο πριν κλείσω αυτό το κεφάλαιο, είναι πως με χαρά είδα ότι η Πολιτεία έδωσε τη δυνατότητα στους αθλητές που κατέκτησαν από 1η-6η θέση στους πανευρωπαϊκούς εφήβων – νεανίδων για την άνευ εξετάσεων εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο. Δυστυχώς, και εδώ η τύχη δεν ήταν με το μέρος μου. Για μόλις λίγα εκατοστά δεν κατάφερα και εγώ να κερδίσω αυτό το προνόμιο καθώς στο πανευρωπαϊκό του 2019 είχα κατακτήσει την 8η θέση.

Η αλήθεια είναι πως έχω αποδεχτεί αυτή την ιστορία και προσπαθώ να την αφήσω πίσω μου. Ευτυχώς, είμαι από τους τυχερούς της κολύμβησης, που ακόμη και τώρα, στο lockdown, συνεχίζω τις προπονήσεις μου κανονικά, ως μέλος της προολυμπιακής μας ομάδας.

Βέβαια, με στεναχωρεί το γεγονός πως είναι ελάχιστοι οι αθλητές, οι οποίοι απολαμβάνουν αυτό το προνόμιο. Μου λείπουν οι συναθλητές μου, οι προπονητές μου και η καθημερινότητα μου. Κατανοώ τη σημασία του ζητήματος, ωστόσο θα ήθελα η πολιτεία και αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις να δούνε πιο «ζεστά» το άνοιγμα των κολυμβητηρίων για περισσότερους αθλητές και να δώσουν σε μεγαλύτερο αριθμό τη δυνατότητα προπονήσεων».

Δανιήλ Γιουρτζίδης (Κολυμβητής του Εθνικού Πειραιά, 18 ετών)

«Πρώτα θέλω να πω για το πανευρωπαϊκό. Ναι, ήταν πολύ κρίμα που χάσαμε τέτοιους αγώνες και τέτοια εμπειρία, αλλά αυτό δε με σταματά στο να πετύχω κάτι ακόμα καλύτερο με τη βοήθεια και τη στήριξη του συλλόγου μου ΕΟΦΠΦ και της Αρένα.

Επίσης χαίρομαι πολύ που είμαι ένας από αυτούς που μπορούν να κολυμπάνε. Ελπίζω σύντομα να μπουν στις πισίνες και οι υπόλοιποι».

Δανάη Καπρίνη (Κολυμβήτρια του Κολεγίου Ντερή, 17 ετών)

Είναι φανερό ότι η κατάσταση την οποία βιώνουμε αυτή την περίοδο είναι δύσκολη για όλους μας. Λόγω της πανδημίας έχασα την πρώτη μου ευκαιρία να λάβω μέρος σε αγώνες τόσο υψηλού επιπέδου, όπως το Πανευρωπαϊκό́ Εφήβων-Νεανίδων, γεγονός που σιγουρά με στεναχώρησε, καθώς είναι μια μοναδική εμπειρία.

Αναμφισβήτητα, ο αθλητισμός έχει και τις άτυχες στιγμές του και μέσω αυτών έχω μάθει να διαχειρίζομαι τις δυσκολίες με πιο σωστό τρόπο. Φέτος επειδή́ είμαι σε χρονιά πανελλαδικών εξετάσεων, προτεραιότητά μου είναι το διάβασμα, οπότε δε με έχει επηρεάσει ψυχολογικά́ στο βαθμό́ που έχει επηρεάσει τους περισσοτέρους αθλητές.

Ωστόσο συνεχίζω να διατηρώ τόσο τη φυσική, όσο και την ψυχική μου κατάσταση, σε ένα καλό επίπεδο, έτσι ώστε όταν γυρίσω στην πισίνα να προσαρμοστώ́ όσο το δυνατόν γρηγορότερα».

Σπύρος Γκικόπουλος (Κολυμβητής του Παναθηναϊκού, 18 ετών)

«Η χρόνια που πέρασε ήταν πρωτόγνωρη για όλους τους αθλητές. Αρκετοί όπως και εγώ είχαν στόχο διεθνείς αγώνες με αποκορύφωμα το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Επίσης, εμείς οι γεννημένοι το 2002, προετοιμαζόμασταν παράλληλα για τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Τελικά, η πανδημία οδήγησε σε ακύρωση όλων των αγώνων με αποτέλεσμα  η προετοιμασία όλων μας να πάει χαμένη.

Τα συναισθήματά μου είναι ίδια με τους υπόλοιπους αθλητές, που λόγω ηλικίας χάσαμε την τελευταία μας ευκαιρία συμμετοχής και διάκρισης σε μεγάλους διεθνείς αγώνες. Ο χρόνος που είχαμε αφιερώσει σε προπονήσεις θα μπορούσε να είχε αξιοποιηθεί περισσότερο σε διάβασμα. Χάσαμε μεγάλες αγωνιστικές ευκαιρίες αλλά και εμπειρίες που δύσκολα ξεχνιούνται…

Τώρα πια στην κατηγορία Ανδρών, το επίπεδο ανεβαίνει απαιτώντας περισσότερη δουλειά. Η δεύτερη καραντίνα και η διακοπή των προπονήσεων, μας έχει επηρεάσει αρνητικά καθώς δε γνωρίζουμε ποιοι είναι οι στόχοι μας πια..

Οι πισίνες είναι ανοιχτές για έναν πολύ μικρό αριθμό αθλητών. Ελπίζω σύντομα να ανοίξουν για όλους, έτσι ώστε να επανέλθουμε αγωνιστικά και ψυχολογικά».

Αυτές ήταν οι απόψεις και τα συναισθήματα μερικών από τους κολυμβητές και τις κολυμβήτριες που είχαν στοχεύσει πέρσι στο Πανευρωπαϊκό Εφήβων – Νεανίδων.

Οι συγκεκριμένοι, καθώς και οι υπόλοιποι που δε μίλησαν παραπάνω, αλλά σίγουρα θα φιλοξενηθούν σύντομα στις σελίδες του swimming.gr, θα ξεπεράσουν το σοκ και θα επανακαθορίσουν τους στόχους τους. Κι αυτό γιατί πρόλαβαν τα προηγούμενα χρόνια να γίνουν αθλητές…

Το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα γίνει με εκείνους κι εκείνες τους μικρότερους και τις μικρότερες, που πάλι λόγω ηλικίας δεν έχουν προλάβει να «χτίσουν» την ικανότητα τους αθλητή; Δηλαδή να ξανασηκώνονται μετά από μια απρόβλεπτη ήττα.

Γιατί… το να χάσεις από τον συναθλητή σου, στα πλαίσια του συναγωνισμού και της ευγενούς άμιλλας, είναι αναμενόμενο και επιθυμητό, καθώς έτσι γίνεσαι δυνατότερος. Αλλά η καθήλωση, η έλλειψη προσπάθειας και στόχων και ο μαλθακός τρόπος ζωής μπροστά στην «οθόνη», συνθέτουν μια ακραία συνθήκη αποπροσανατολισμού…

Κι όταν μιλάμε για εφηβικές και προεφηβικές ηλικίες, το θέμα ξεπερνά την πισίνα και …κυκλώνει την κοινωνία.

ΓΜ