ΑΘΗΝΑ 2004

ΠΕΚΙΝΟ 2008

ΛΟΝΔΙΝΟ 2012

ΡΙΟ 2016

ΤΟΚΙΟ 2020

Η σχέση του με την πισινά καταγράφεται από τα χρόνια της Ε’ Δημοτικού, όταν ξεκίνησε προπονήσεις στο …παλιό Σεράφειο, αλλά στα χρόνια του Λυκείου, λόγω σχολικών υποχρεώσεων διακόπτει αυτή την αθλητική δραστηριότητά του… για να επιστρέψει όμως και πάλι…

«Τελειώνοντας το Λύκειο μετά το σοβαρό τροχαίο ατύχημα που είχα  προκαλώντας μου παραπληγία, ξαναμπαίνω στην πισίνα, το καλοκαίρι του 1996 για να μάθω ξανά τη σωστή τεχνική στην κολύμβηση. Τότε γνώρισα τους αθλητές που έκαναν προετοιμασία για τους παραολυμπιακούς της Ατλάντα 1996».

Η βελτίωση του ήταν τόσο γρήγορη που αμέσως εντάχθηκε στην εθνική ομάδα κολύμβησης. Οι πρώτες επιτυχίες δεν άργησαν να έρθουν…

«Τον Ιανουάριο του 1998 συμμετείχα το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα κολύμβησης στην Ολλανδία. Κατέκτησα το χάλκινο μετάλλιο στα 200μ ελεύθερο».

Ακολουθήσαν πολλά πρωταθλήματα με συγκομιδή ακόμα περισσότερων μεταλλίων…

… «έως τη συμμετοχή μου στους παραολυμπιακούς ΑΘΗΝΑ 2004, όπου η κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στα 100μ ελεύθερο ήταν η καλύτερη στιγμή μου, αφού πέρα από το μετάλλιο τερμάτισα στην 4η θεση στα 200μ ελεύθερο, στην 5η στα 50μ ελεύθερο και στην 8η στα 150μ μικτή ατομική».

Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή…
Υπάρχουν πάρα πολλές ακόμα διακρίσεις στις οποίες πρέπει να αναφερθούμε εκτός των 11 παγκόσμιων ρεκόρ που κατέρριψε την περίοδο 2003 – 2007 σε 200μ μικτή, 50μ πεταλούδα, 100μ ελεύθερο και 100μ πρόσθιο και των 5 ευρωπαϊκών στα 100μ πρόσθιο…
Καλύτερα όμως να μας τα απαριθμήσει ο ίδιος. Εύκολα κατανοούμε το γιατί…

«Μετά το χάλκινο στην ΑΘΗΝΑ 2004 ακολούθησε πλήθος διακρίσεων.

2008: Παραολυμπιακοί στο Πεκίνο, 4η θέση  σε 50μ -100μ ελεύθερο, 150μ μικτή ατομική και στα 4Χ50μ ομαδικό ελεύθερο.

2009: Πανευρωπαϊκό στην Ισλανδία, 3 ασημένια μετάλλια σε 50μ-100μ ελεύθερο και 4Χ50μ μικτή ομαδική.

2011: Πανευρωπαϊκό στο Βερολίνο, ασημένιο μετάλλιο στα 100μ ελεύθερο και χάλκινο στα 50μ.

2013: Παγκόσμιο στον Καναδά, χρυσό μετάλλιο στα 50μ πρόσθιο, χάλκινο στα 200μ ελεύθερο και 50μ πεταλούδα.

2014: Πανευρωπαϊκό στην Ολλανδία, ασημένιο μετάλλιο στα 50μ ελεύθερο, χάλκινο μετάλλιο στα 100 και 200μ ελεύθερο καθώς και στα 150μ μικτή ατομική.

2015: Παγκόσμιο στη Γλασκόβη, χάλκινο μετάλλιο στα 50μ πρόσθιο.

2016: Παραολυμπιακοί στο Ρίο, 7η θέση σε  50, 200μ ελεύθερο και 50μ πρόσθιο.

2017: Παγκόσμιο στο Μεξικό, χάλκινο μετάλλιο στα 150μ μικτή ατομική και 5η θέση στα 50μ πρόσθιο

2018: Πανευρωπαϊκό στο Δουβλίνο, χρυσό μετάλλιο στα 150μ μικτή ατομική.

2019: Παγκόσμιο στο Λονδίνο, χάλκινο μετάλλιο στα 50μ πρόσθιο και πρόκριση για το Τόκιο 2020».

Να πάρουμε μια ανάσα…
Βραβεύτηκε επίσης ως κορυφαίος αθλητής με αναπηρία για τις χρονιές 2013 και 2014 από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικών Συντακτών (ΠΣΑΤ).
Δεν έλειψαν όμως και οι άτυχες στιγμές…

«Η πιο άτυχη στιγμή μου ήταν ένας σοβαρός τραυματισμός με δυο κατάγματα στα πόδια μου, κατά τη διάρκεια του πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος στο Βερολίνο το 2011. Το γεγονός συνέβη κατά την επιστροφή μου από το κολυμβητήριο στο ξενοδοχείο, με αποτέλεσμα να υποστώ δυο χειρουργεία στο Βερολίνο. Επιπλέον αναγκάστηκα να παραμείνω μου για άλλους δυο μήνες σε κέντρο αποκατάστασης στην Αθήνα, με σκοπό την ένταξή μου και πάλι στην αθλητική δραστηριότητα. Ο αντίκτυπος ήταν μεγάλος αφού έχασα 2 μετάλλια στα υπόλοιπα αγωνίσματα που θα συμμετείχα, καθώς και αρκετό χρόνο προετοιμασίας λόγω της αποκατάστασης».

Που βρήκε όμως την υποστήριξη;

«Η υποστήριξη βασικά είναι από τον προπονητή μου Παναγιώτη Παϊπέτη, που έχουμε άψογη συνεργασία από το 2002 και φυσικά από την οικογένειά μου.

Από τους επίσημους φορείς είναι ελάχιστη, γι’ αυτό και βρίσκομαι πάντα στη διαδικασία εύρεσης χορηγών, που θα με στηρίξουν στην αθλητική μου πορεία».

Συμβαίνουν και αδικίες…

«Αδικίες, …υπάρχουν διάφορες, όπως στο classification, δηλαδή την κατηγοριοποίηση των αθλητών με αναπηρία. Κάποιοι μπορούν να κάνουν εκκίνηση από βατήρα και άλλοι περιορίζονται σε εκκίνηση μέσα από το νερό, όπως εγώ… Κάποιες φορές παρατηρούνται και …περίεργες ακυρώσεις σε αγώνες».

Οι επόμενοι στόχοι  του…

«Στα μελλοντικά μου σχέδια είναι η συμμετοχή μου στο Πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα κολύμβησης τον Μάιο του 2021, στη Μαδέρα και φυσικά η πρόκριση που έχω ήδη κερδίσει για τη συμμετοχή μου στους Παραολυμπιακούς ΤΟΚΙΟ 2021».

Στα επαγγελματικά…

«Επαγγελματικά… στο Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού στο τμήμα ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, όμως τελευταία έχω πάρει απόσπαση ως Παραολυμπιονίκης στην Εθνική Ολυμπιακή Ακαδημία (ΕΘΝΟΑ)».

Εκτός από αθλητής και εργαζόμενος έχει παράλληλα δράσεις και όραμα!

«Στο Σύλλογο Ελλήνων Παραολυμπιονικών έχω εκλεγεί Γενικός Γραμματέας. Κάνουμε δράσεις μέσω της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού όπως το: «Ζήσε αθλητικά και φυσικά». Έχουμε ακόμα, κοινές δράσεις και συνεργασία με το ΟΑΚΑ και το Σύλλογο Ελλήνων Ολυμπιονικών.

Ένα όραμά μου είναι να γίνει μόνιμη η διεξαγωγή των Ολυμπιακών και Παραολυμπιακών Αγώνων στην Ελλάδα.

[Να επιστρέψουν οι Αγώνες στη γενέτειρά τους]

Αυτό θα γέμιζε τόση υπερηφάνεια τους Έλληνες, κάτι που ζήσαμε εμείς οι αθλητές το 2004 και φαντάζομαι και οι πρόγονοί μας το 1896, όταν έγιναν οι πρώτοι σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες».

Διανύοντας την 5η δεκαετία της ζωής του, τί συμβουλεύει τους νέους και τις νέες με αναπηρία;

«Η  συμβουλή  μου στα νέα άτομα που έχουν περιέλθει σε κάποια μορφή αναπηρίας, είναι να αδράξουν μέσα από αυτό το αρνητικό γεγονός της ζωής τους τα θετικά στοιχεία. Να μη σταματούν ποτέ την προσπάθεια και να παλεύουν για τους στόχους τους.

Και κάτι που ισχύει για όλους μας…

[Μόνο με την υπομονή και την επιμονή καταφέρνουμε, στη ζωή μας, το αδύνατο σε δυνατό…]

Αυτό αποδεικνύουμε κι εμείς οι Παραολυμπιονίκες μέσα από την πορεία μας στον αθλητισμό».

Κι αν δεν ήταν κολυμβητής, τί θα ήθελε να ήταν;

Αν δεν ήμουν κολυμβητής, πάλι αθλητής της κολύμβησης θα ήθελα να ήμουν, αφού η μεγάλη μου αγάπη είναι αυτό το άθλημα.  Εγώ ερωτεύτηκα το νερό από μωρό, γιατί πρώτα κολύμπησα στη θάλασσα και μετά περπάτησα…

Στο νερό αισθάνομαι ελευθέρια, κινούμαι, κολυμπώ, κάνω το άθλημα που αγαπώ από μικρός. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτό γιατί είναι πια τρόπος ζωής».

Τι σημαίνει να είσαι ΑμεΑ στην Ελλάδα;

«ΑμεΑ στη Ελλάδα, σημαίνει ότι είσαι εγκλωβισμένος και δεν έχεις προσβασιμότητα ώστε να κυκλοφορείς ελευθέρα και με ασφάλεια σε εξωτερικούς χώρους, αλλά και σε κτίρια που ακόμα και σήμερα αρκετά δεν έχουν υποδομές.

Το επίπεδο των υποδομών μας είναι πολύ χαμηλό. Το βλέπουμε σε σύγκριση με άλλες χώρες της Ευρώπης, αλλά και του υπόλοιπου κόσμου, στα ταξίδια που κάνουμε, όπου διεξάγονται πρωταθλήματα κολύμβησης.

Μετά το 2004 που είχαν γίνει τα πρώτα αναγκαία βήματα για τη βελτίωση της προσβασιμότητας, λόγω της διοργάνωσης των Παραολυμπιακών αγώνων, είδαμε ότι μείναμε εκεί. Έτσι χάσαμε μια μεγάλη ευκαιρία, να συνεχιστεί αυτό το σημαντικό έργο».

Παρατηρώντας ΑμεΑ που έχουν περάσει στην τρίτη ηλικία…

«ΑμεΑ και 3η ηλικία έχουμε κοινά στοιχεία, λόγω του περιορισμού της κινητικότητας.  Συνεπώς ας δώσουμε και σε αυτούς τους ανθρώπους την ευκαιρία να κινηθούν με μεγαλύτερη ελευθέρια και να αισθάνονται πιο ασφαλείς σε έναν κόσμο προσβάσιμο για όλους μας».

Ευχαριστούμε πολύ τον Γιάννη Κωστάκη που ήταν σήμερα μαζί μας, αλλά και για τις συγκινήσεις που μας έχει προσφέρει και του ευχόμαστε καλή επιτυχία στους επόμενους στόχους του.

swm

Αφήστε μια απάντηση