Πάτησε ή μάλλον …έβρεξε το πόδι της στην πισίνα στα 10 της.

«Η αλήθεια είναι ότι ο λόγος ήταν διπλός. Αρχικά ήμουν παιδί με αρκετά παραπανήσια κιλά, οπότε ο διατροφολόγος που με είχαν πάει οι γονείς μου με παρότρυνε να ασχοληθώ με κάποιο άθλημα, να εντάξω την κίνηση στην ζωή μου».

Της πρότεινε την πισίνα, αλλά επειδή θα έπρεπε να είναι αρκετές ώρες νηστική πριν την προπόνηση, της το απέκλεισε…

«…μου πρότεινε καράτε.

Εκεί έρχεται και δένει το γλυκό… Ανοίγει το κολυμβητήριο στη Χωράφα Περιστερίου και πάω να δω τη συμμαθήτρια μου που είχε κιόλας γραφτεί…

Ερωτεύτηκα! Δεν άφησα ποτέ ξανά το νερό από τη ζωή μου. Μεγάλωσα εκεί…

Μέσα σε δυο εβδομάδες οι προπονητές της την πέρασαν από τις ακαδημίες στους επίλεκτους και στον πρώτο μήνα την έστειλαν στην προαγωνιστική ομάδα κολύμβησης του ΓΣ Περιστερίου. Λίγα χρόνια αργότερα η Γαρυφαλιά Ζεϊμπέογλου στην αγωνιστική ομάδα, εκτός από καταξιωμένη κολυμβήτρια, είχε γίνει η «μανούλα» της ομάδας…

«Μετά από πολλές προπονήσεις και αγάπη για αυτό το άθλημα το 2004 ήταν η χρονιά μου. Κέρδιζα όχι μόνο σε όλους τους διασυλλογικούς αγώνες, αλλά και τρεις φορές το φλουρί…  Το είδα σαν τύχη για τους Ολυμπιακούς της Αθήνας που ήταν εκείνη την χρονιά…

Πιστεύω λίγο στην τύχη!

Η καλύτερη κολυμβητική στιγμή μου ήρθε το 2012. Akropolis Meeting – ‘Άλιμος, το αγαπημένο μου κολυμβητήριο. Χωρίς κανένα «φορμάρισμα» και με τρομερή προπονητική επιβάρυνση (πολλά χιλιόμετρα…), κολυμπώ στην Α’ αγωνιστική ημέρα στα 800μ ελεύθερο. Μπαίνω μέσα και κυριολεκτικά πετάω… 9:06.20!  Κατέβασα 12 δευτερόλεπτα, και τερμάτισα στην 3η θέση».

Ένα χρόνο μετά, πάλι στον Άλιμο, Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ανδρών – Γυναικών και συγκεκριμένα στον τελευταίο μου αγώνα όπως είχα αποφασίσει να κάνω… με περίμενε η πιο άτυχη στιγμή. Αρρωσταίνω και κολυμπάω με πυρετό… 9:08 στα 800. Χάνω το μετάλλιο (4η) για μόλις +0.20. Ήταν δύσκολο… πολύ…».

Σα να σε τιμώρησε η «τύχη»  για την απόφασή σου να σταματήσεις… (χαμογελάει…)

«Από μικρό παιδί θαύμαζα τον Γιάννη Δρυμωνάκο κι όταν έφτασε η στιγμή να κολυμπάμε μαζί στο κλιμάκιο, απλά είχα τρελαθεί… Αργότερα στον επαγγελματικό στίβο ήταν εκείνος που με πρότεινε σε θέση εργασίας. Σήμερα ακόμα, είναι ένας άνθρωπος που συνεργαζόμαστε σε επαγγελματικό επίπεδο».

Μεγάλη αγάπη…

«Από το εξωτερικό, ως και σήμερα μια είναι η αγάπη μου …Federica Pellegrini!»

Στη συνέχεια;

«Με το που σταμάτησα τον αγωνιστικό αθλητισμό έβαλα φουλ τις μηχανές σε θέματα εργασίας και σπουδών.

Αποφοιτώ το 2013 από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, τμήμα Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού. Κατά τη στιγμή της ορκωμοσίας, ο πρύτανης μου λέει: Συγχαρητήρια αλλά, τώρα ξεκινάς…

Αυτό ήταν!

Κι ενώ το σκεπτικό μου ήταν να πάω στο εξωτερικό για μεταπτυχιακό σε Sports Medicine, καταλαβαίνω ότι έχω αλλού κλίση. Στο Marketing Managment κλπ…

Η αδερφή μου ήταν αυτή που το είχε διακρίνει και με προέτρεψε να βρω μεταπτυχιακή εκπαίδευση σε αυτό το αντικείμενο. Όπου και βρίσκω το Johan Cruyff Institute και κάνω Postgraduate Diploma in Sports Marketing & Management.

Ενθουσιάστηκα, με συνεπήρε αυτός ο κόσμος και είδα ότι μου ταιριάζει. Συνέχισα με αρκετά διπλώματα (Marketing Analytics, Digital Marketing, Business κλπ). Το τελευταίο δίπλωμα ήταν το mini MBA, Business administration & Operations.

Ήθελα απλά να είμαι πλήρως ενημερωμένη και καταρτισμένη στο χώρο και όχι αποκλειστικά και μόνο στον αθλητικό τομέα».

Και τώρα δουλειά…

«Τότε ταυτόχρονα ξεκίνησε ο επαγγελματικός μου βίος με μικρά βήματα αλλά σταθερά. Ξεκινώντας από το Sofitel σαν υπεύθυνη γυμναστηρίου και πισίνας, συνέχισα στα εκπαιδευτήρια Δούκα και μετά στα εκπαιδευτήρια Κωστέα-Γείτονα. Εκεί ήταν και η στιγμή που κατάλαβα πραγματικά τι θέλω να ακολουθήσω και σε τι είμαι καλή…

Θέλοντας να συνδυάσω το όνειρο μου να δουλέψω στην Αμερική, έστειλα το βιογραφικό μου. Φέτος αισίως έκλεισα τέσσερα συνεχόμενα χρόνια που τα καλοκαίρια ταξιδεύω στην Αμερική και εργάζομαι σε αθλητικό καμπ. Είναι η χώρα των ευκαιριών λένε… Εγώ λέω ότι  η ευκαιρία σου δίνεται μόνο αν την κυνηγήσεις…».

Και μετά;

«Και μετά το όνειρο! Πρόταση από την ΚΑΕ Περιστερίου να αναλάβω το τμήμα μάρκετινγκ. Με κατέκλυσαν άπειρα συναισθήματα χαράς. Όχι μόνο γιατί πάντα ήθελα να δουλέψω στο χώρο του μπάσκετ, αλλά και γιατί η ομάδα που με μεγάλωσε κυριολεκτικά, επενδύει σε μένα και μου αναθέτει το ρόλο της Marketing Manager.

Ευτυχία

Χορηγοί, μαρκετινγκ ομάδας, operations και φυσικά το Basketball Champions League (BCL), ό,τι καλύτερο!»

Κι έτσι από το μοναχικό 800άρι της πισίνας, σε ένα λαοφιλές ομαδικό άθλημα…

«Σαν κολυμβήτρια, άρα ατομικό άθλημα μαθαίνεις να επιβιώνεις μόνος, να βρίσκεις απαντήσεις στα ερωτήματα μόνος. Ζεις μεταξύ του εαυτού σου και του νερού. Και τις βρίσκεις… και γίνεσαι πιο δυνατός… Και προχωράς!

Όμως μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι τίποτα δεν έχει διάρκεια, χωρίς συνεργασία και ομαδικότητα, αν δεν πλαισιώνεσαι από την ομάδα σου… Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στο μπάσκετ. Χωρίς ομαδικότητα, μόνος του ο «ένας» δε θα βάλει την ομάδα στην 1η θέση!

Βρήκες υποστήριξη σε όλα αυτά που έχεις κάνει τόσο νέα;

«Όλα αυτά που συνέβησαν έως τώρα, ό,τι επιλογές έκανα δε θα είχαν ευδοκιμήσει χωρίς την υποστήριξη της οικογένειας μου.

Από αθλήτρια που ήμουν δεν ξεχνώ τη μητέρα μου να ξυπνάει μαζί μου κάθε μέρα στις 5 :30, να με πηγαίνει στις πρωινές προπονήσεις. Δε θα ξεχάσω τον πατέρα μου να οργώνει όλη την Αττική …και την Ελλάδα μαζί μου, με το αμάξι να με πηγαίνει σε όλους τους αγώνες. Την αδερφή μου που πάντα ήταν με το πανό και το μεγάλο της χαμόγελο στις κερκίδες να φωνάζει και να με εμψυχώνει, ακόμη και αν δεν πήγαινα καλά..

ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ…

Και φυσικά τώρα πλέον είναι μαζί μου στην επαγγελματική μου καριέρα, υποστηρίζοντας την προσπάθεια και τα όνειρα μου, δίνοντας μου ώθηση να τα φτάσω.

ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ…

Στο όνειρο μου… Να είμαι ευτυχισμένος άνθρωπος, να αγαπώ αυτό που κάνω και να μην έχω όρια στην εξέλιξη. Ονειροπόλα, αλλά με τα πόδια στην γη.

Έτσι μου έμαθαν, έτσι κάνω…

Σίγουρα χαίρομαι που υπάρχει αναγνώριση στους κόπους, στη δουλειά και στις γνώσεις μου, ειδικά σε τόσο δύσκολους καιρούς είναι επιτυχία να σε θεωρούν σωστή σε αυτό που κάνεις».

Τι άλλο να περιμένουμε από την Γαρυφαλιά, κυρία Ζεϊμπέογλου;

«Μόνο το μέλλον θα δείξει την συνέχεια. Το μόνο που κάνω είναι να μην σταματώ. Κι αν χρειαστεί να επιβραδύνω, θα περπατήσω μέχρι να έρθει η στιγμή να τρέξω και πάλι προς τον στόχο μου!»

Σε ευχαριστούμε που ήσουν κοντά μας, συνέχισε να τρέχεις προς τα όνειρά σου…