Εντάξει, είμαστε «ψεκασμένοι»! Το παραδεχόμαστε… Χρόνια τώρα είμαστε γι’ αυτό …πάσχουμε από «ανοσία». Δε χρειαζόμαστε ούτε καν χλωροκίνη σαν του Προέδρου γιατί…

Γιατί έχουμε πέσει μέσα στο καζάνι με το χλώριο από τότε που είμασταν μικροί, κάτι σαν τον Οβελίξ…

Είναι κι ένα από αυτά που φοβόμαστε σ’ αυτή την κατάσταση. Να μη γίνουμε σαν τον Οβελίξ…

Ελάτε τώρα να μας πείτε ότι δεν είμαστε ψεκασμένοι…

Όχι μόνο ψεκασμένοι, αλλά κι εντελώς …κολλημένοι είμαστε.

Σχεδόν εξαρτημένοι από το χλώριο!

Για να πάρουμε τη δόση μας μπορούμε να κάνουμε οτιδήποτε…

Κολυμπάμε με κρύο, με βροχή και με χαλάζι, αλλά σαν παιδιά κι εμείς, καρτερούμε το χιόνι…

Αλλάζουμε υπαίθρια, τι να τα κάνουμε τα αποδυτήρια;

Το μόνο καλό που έχουν είναι το ζεστό ντους…

Ε, αυτό ναι! Είναι η επιβράβευσή μας μετά από μια δύσκολη προπόνηση, αλλά αν τα αφήνουν παγωμένα, ως συνήθως, ούτε γι’ αστείο δεν πάμε στα αποδυτήρια…

Να χάσουμε το χρόνο μας; Τι να κάνουμε εκεί μέσα;

Δεν μπορούμε, δε βολευόμαστε εμείς… ‘Έχουμε μάθει στην άπλα… Έξω…

Για να «σοβαρευτούμε» τώρα και λίγο…

Είναι μερικά πράγματα που δεν κάνουμε υποχωρήσεις, ούτε εμείς οι χλωριο-ψεκασμένοι…

Έχουμε τις “κόκκινες γραμμές” μας.

Θέλουμε τη βολή μας, δεν μας αρέσουν οι ταλαιπωρίες…

Πηγαίνουμε στην πισίνα με το αυτοκίνητό μας ή με της μαμάς και του μπαμπά μας.

Όλα κι όλα… Όρος απαράβατος…

Τέλος!

 

#swmgr

 

[Το παραπάνω κείμενο είναι ένα ευθυμογράφημα. Περιέχει αλήθειες και αλληγορίες… Σε καμία περίπτωση δε βασίζεται σε τεκμηριωμένα δεδομένα]

Αφήστε μια απάντηση