(Προσωπογραφία λάδι σε καμβά με φύλλα ροζ χρυσού)…

θα μπορούσε ίσως…

Όμως είναι απλά μια επιτοίχια φωτογραφία την οποία εξωράισαν η Ολίβια και ο Σωκράτης, μια κολυμβήτρια κι ένας κολυμβητής του CGS (Εκπαιδευτήρια Κωστέα – Γείτονα), αμέσως μετά την προπόνησή τους. Όσο για τα φύλλα ροζ χρυσού δεν είναι τίποτα περισσότερο από ξεφτίσματα μακαρονιού εκμάθησης κολύμβησης κολλημένα με νεράκι.

Η έμπνευση μετράει και η διάθεση επίσης…

Είναι πάντως γνωστό σε όλους ότι ο αθλητισμός και οι τέχνες πήγαιναν, πηγαίνουν και θα πηγαίνουν πάντα μαζί. Για παράδειγμα, Ολυμπιακοί αγώνες χωρίς τελετές έναρξης και λήξης δε γίνονται. Ειδικότερα αν αναφερθούμε σε εκείνη την αξεπέραστη και μαγική παράσταση με το χάρτινο καραβάκι του Δημήτρη Παπαϊωάννου στην τελετή έναρξης της Αθήνας 2004, αλλά και την καταπληκτική τελετή λήξης, με το ντάτσουν και τα καρπούζια… Δύο έργα που κατά γενική ομολογία πρέπει όλα τα παιδιά να παρακολουθήσουν κάποια στιγμή, μια και το 2004 τα περισσότερα δεν είχαν γεννηθεί ακόμα, για να νιώσουν, έστω και εκ των υστέρων, εντός της κοιτίδας του πολιτισμού.

Ο αθλητισμός ανέκαθεν ενέπνεε τους καλλιτέχνες, αλλά και οι αθλητές εμπνέονται από τους καλλιτέχνες επίσης. Ας θυμηθούμε πόσο κοντά ήρθε το ποδόσφαιρο με την όπερα, όταν στη δεκαετία του ’90 τρεις κορυφαίοι τενόροι, Παβαρότι, Ντομίνγκο και Καρέρας, ένωσαν τις φωνές τους για χάρη της …μπάλας. Άλλωστε ο Λουτσιάνο (Παβαρότι), ήθελε να ήταν ποδοσφαιριστής, το είχε δηλώσει πολλές φορές.

Αν πάλι γυρίσουμε στην αρχαία εποχή και στους «ημών προγόνους», πλήθος έργων από όλες τις μορφές των τεχνών έχουν αφιερωθεί στο αθλητικό ιδεώδες. Ποίηση, γλυπτά, μελανόμορφη αγγειογραφία… Ο Ολυμπιονίκης όταν επέστρεφε στη γενέτειρά του, του επεφύλασσαν επίσημη υποδοχή και γιορτή με επινίκιο ύμνο που ήταν γραμμένος και μελοποιημένος από κάποιο σπουδαίο ποιητή εκείνης της εποχής, όπως ο Πίνδαρος, ο Βακχυλίδης, ο Σιμωνίδης, ο Ευριπίδης κ.α.

Επιστρέφοντας στη νεότερη εποχή δε γίνεται να προσπεράσουμε το αθάνατο έργο του Κωστή Παλαμά και του Σπυρίδωνα Σαμάρα.

Τον Ολυμπιακό Ύμνο!

Ακούστηκε για πρώτη φορά στο Παναθηναϊκό Στάδιο, κατά την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας, το 1896 και από τότε ακούγεται σε όλους τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

«Αρχαίο Πνεύμα αθάνατον, αγνέ πατέρα
του ωραίου, του μεγάλου και τ’ αληθινού,
κατέβα, φανερώσου κι άστραψε εδώ πέρα
στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού»…

Ας το δούμε όμως κι από άλλη πλευρά… Κάποτε ένας Ισπανός ποδοσφαιριστής τραυματίστηκε στον αγώνα. Μπήκε στο νοσοκομείο τραυματίας ποδοσφαιριστής και βγήκε υγιέστατος τραγουδιστής. Δεν ήταν άλλος από τον παγκοσμίου φήμης Χούλιο Ιγκλέσιας

Έχουμε όμως και από το δικό μας χώρο παραδείγματα. Ο ηθοποιός Κώστας Πρέκας ήταν σπουδαίος καταδύτης. Πριν να ανέβει στο σανίδι, ανέβαινε στο βατήρα των 10μ. Ο τραγουδιστής παγκοσμίως γνωστός ως Yanni (Γιάννης Χρυσομάλλης), εκ Καλαμών ορμώμενος, υπήρξε εξαιρετικός κολυμβητής του ΝΟ Καλαμάτας.

Οι τέχνες εμπνέονται από τον αθλητισμό, αλλά και οι αθλητές, όπως προαναφέραμε εμπνέονται από τις τέχνες και τις αγαπούν πολύ. Η μουσική συνοδεύει τις προσπάθειές τους. Κάποιοι δεν αποχωρίζονται τα ακουστικά τους πριν τον αγώνα, ενώ πολλές φορές οι διοργανωτές αγώνων φροντίζουν να υπάρχει Dj στα στάδια, στα γυμναστήρια και στα κολυμβητήρια. Επίσης μια και αναφερθήκαμε σε διοργανωτές, διοργάνωση που σέβεται τον εαυτό της δεν μπορεί παρά να έχει στο πρόγραμμά της και καλλιτεχνικά δρώμενα.

Τέλος αν μιλήσουμε για αθλήματα όπως η καλλιτεχνική κολύμβηση (συγχρονισμένη), ρυθμική γυμναστική, πατινάζ στον πάγο, εκεί η τέχνη και ο αθλητισμός έχουν γίνει πλέον ένα και το αυτό.

Υπάρχει άραγε άνθρωπος που μπορεί να αντισταθεί σ’ αυτή τη σχέση;