Από σήμερα ουσιαστικά επανέρχεται το άθλημα της κολύμβησης σε λειτουργία. Είναι πολύ ευχάριστο αυτό το νέο, αλλά ως εγχείρημα η επανεκκίνηση είναι μια διπλή και αρκετά δύσκολη εξίσωση. Σε πρώτη φάση έχουμε τρεις αλληλεπιδρόντες παράγοντες που αποτελούν ένα σώμα: α) τα σωματεία, β) οι οικογένειες (αθλητές-τριες) και γ) οι εργαζόμενοι (προπονητές κλπ). Στο σύνολό τους αποτελούν την πεμτουσία του ερασιτεχινικού αθλητισμού. Χωρίς αυτούς τους παράγοντες δεν υπάρχει ερασιτεχνικός – αγωνιστικός αθλητισμός.
 
Η κινητήριος οικονομική δύναμη στην περίπτωσή μας είναι κυρίως και κατά βάση οι οικογένειες. Στα χρόνια της μεγάλης οικονομικής ύφεσης, όπου άλλαξαν άρδην τα δεδομένα, η ελληνική οικογένεια από το υστέρημά της υποστήριξε το αθλητικό οικοδόμημα. Πλήρωσε το μεγαλύτερο τίμημα, προς χάρη των παιδιών και των νέων. Η προσφορά στον ερασιτεχνικό – αθλητισμό των οικογενειών συμπληρώνεται ακόμα κι από εκείνες των σχολών/ακαδημιών και των παιδιών προαγωνιστικών κατηγοριών, που από τα έσοδα που προσφέρουν χρηματοδοτούνται έστω σε ένα ποσοστό τα ηλικιακά και αγωνιστικά τμήματα.
 
Το πολυπληθέστερο και πιο προσοδοφόρο ποσοστό των οικογενειών θα απουσιάσει στην παρούσα φάση λόγω των υγειονομικών περιορισμών, ενώ θα υπάρξει και ποσοστό οικογενειών που θα προτιμήσει να επανέλθει από Σεπτέμβριο. Ένα ακόμα ποσοστό που θα επανέλθει δε θα μπορέσει να ανταποκριθεί ενδεχομένως στις οικονομικές του υποχρεώσεις. Ο λόγος είναι προφανής, αν μία οικογένεια ζει με το επίδομα των 800€/45 ημέρες… Η κολύμβηση είναι ένα λαοφιλές άθλημα και προσελκύει παιδιά από όλη την κοινωνικο-οικονομική διαστρωμάτωση.
 
Προπονητές και Σύλλογος θα πρέπει αναμφισβήτητα να φανούμε αλληλέγγυοι στις οικογένειες των παιδιών που προπονούμε, που ζούμε μαζί τους και που αγαπούμε. Αντίστοιχα, εφόσον οι τρεις παράγοντες είναι αλληλεπιδρόντες, όπως προαναφέρω, η αλληλεγγύη θα πρέπει να λειτουργήσει αμφίδρομα προς κι από όλες τις κατευθύνσεις.
 
Τι σημαίνει αλληλεγγύη;
Κατά την αντίληψή μου σημαίνει αμοιβαίες υποχωρήσεις, αμοιβαίες προσπάθειες, αμοιβαία υποστήριξη.
 
Έχω τη βεβαιότητα ότι όλες οι πλευρές θα κάνουν το καλύτερο, προκειμένου αφενός να πετύχουμε και αφεταίρου να μοιραστεί το βάρος με δίκαιο τρόπο.
 
Οι προπονητές και οι προπονήτριες από συζητήσεις που έχω κάνει, έχουμε – βάζω και τον εαυτό μου – την πρόθεση να στηρίξουμε την κατάσταση. Σ’ αυτή τη φάση παρότι ως επαγγελματίες υποκείμεθα σε σημαντική επαγγελματική βλάβη, οικονομική και ποιοτική, δε θα μας αποδώσω το χαρακτηρισμό του “Αδύναμου Κρίκου“, που συνήθως καθόλου τυχαία, αποδίδεται στους εργαζόμενους.
 
Στο δεύτερο σκέλος της εξίσωσης βρίσκεται το Κράτος και στην περίπτωσή μας αφαλώς η Ομοσπονδία μας και οι ΔΗΜΟΙ, το ΟΑΚΑ και όποιος άλλος κρατικός φορέας  διαχειρίζεται και παραχωρεί διαδρομές σε κολυμβητήριο έναντι οικονομικού τιμήματος.
 
Η πρώτη (ΚΟΕ) ήδη έλαβε σημαντικά μέτρα ελάφρυνσης προς τα σωματεία και έκανε προτροπή προς κάθε κατεύθυνση για γενναίες μειώσεις ενοικίων κ.α.
 
Ο καθοριστικός παράγοντας όμως παραμένει να είναι τα ενοίκια των διαδρομών και ιδιαίτερα εκείνα των “ακριβότερων” κολυμβητηρίων, τα οποία ακόμα και σε κανονικές συνθήκες τείνουν να γίνονται εξαντλητικά. Για την εξεύρεση λύσης αυτής της εξίσωσης εκτιμώ ότι η σκυτάλη πάει στα Σωματεία, αφού θεσμικά αυτά αντιπροσωπεύουν τον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Τα σωματεία δεν είναι νομικά πρόσωπα που αποσκοπούν στην κερδοφορία. Γι αυτό το λόγο μπορούν χωρίς να κατηγορηθούν να επιμείνουν και να διεκδικήσουν χωρίς ενδοιασμούς κάθε απαλλαγή οικονομικού φορτίου, τουλάχιστον για την περίοδο της επιστροφής του αθλήματος στην κανονικότητα.
 
Εκτιμώ ότι η λύση μπορεί να είναι ΜΟΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και ευελπιστώ ότι όλα τα Σωματεία, θα κάνουν τα δέοντα. Σε περίπτωση που οι Σύλλογοι κληθούν να καταβάλλουν ενοίκια, χωρίς να λειτουργούν τα βρεφικά και παιδικά τμήματα, δηλαδή από 6 μηνών έως και 12 ετών, ο ερασιτεχνικός αθλητισμός δεν είναι βιώσιμος και πρέπει να εγκαταλείψουμε την “Ιδέα” του.
 
Θεωρώ ότι καμία κυβέρνηση δε θα ήθελε ένα τέτοιο αποτέλεσμα, στις ημέρες της διακυβέρνησής της. Η Ελληνική Κυβέρνηση και ο Έλληνας Πρωθυπουργός δικαιούνται να μάθουν με λεπτομέρειες κάθε πτυχή και ιδιαιτερότητα του χώρου μας, ώστε να μπορέσουν να δώσουν την τελική και δίκαιη λύση στην εξίσωση.
 
Την τελευταία δεκαετία στην κολύμβηση έχουμε εγκαταλείψει το πάλαι ποτέ μοτο: Πρέπει η Πολιτεία να βοηθήσει, περιμένουμε να εξασφαλίσει… κλπ, κλπ… Λειτουργούμε, εννοώ τα σωματεία, με αυτοχρηματοδότηση και επιπρόσθετα πληρώνουμε τέλη και ενοίκια στην Πολιτεία, ενώ οι επιχορηγήσεις έχουν εκμηδενιστεί.
 
Τώρα όμως σ’ αυτή την εξαιρετική και πρωτόγνωρη κατάσταση που έχει επιφέρει η πανδημία, μοιάζει με πόλεμο, αλλά ευτυχώς δεν είναι, η Πολιτεία ΟΦΕΙΛΕΙ να δώσει την τελική λύση.

Αφήστε μια απάντηση