Oι αγώνες πρέπει να γίνουν! (υπό προϋποθέσεις…)

Χάρηκα πολύ όταν είδα ότι η ΚΟΕ (κολυμβητική ομοσπονδία) συνεδρίασε πρόσφατα σε αναζήτηση τρόπων διεξαγωγής των πανελληνίων αγώνων κολύμβησης και πανελλήνιων αγώνων των προαγωνιστικών ηλικιών. Η κολύμβηση είναι το πολυπληθέστερο άθλημα και τα πρωταθλήματά της συγκεντρώνουν πάρα πολλά άτομα, κολυμβητές-τριες, προπονητές-τριες, γονείς… Λόγω των μεγάλων αριθμών συμμετεχόντων το κάποτε Ενιαίο Πρωτάθλημα Κατηγοριών οδηγήθηκε από τα προηγούμενα χρόνια σταδιακά στην κατάτμηση ανά κατηγορία. Τώρα η μόνη συνταγή που μπορούμε να εφαρμόσουμε είναι η επιπλέον, όχι ευχάριστη και αγωνιστικά εποικοδομητική, κατάτμηση των διοργανώσεων σε τοπικό επίπεδο. Αυτό δηλαδή που υπό υγειονομικές προϋποθέσεις προτείνει ΚΟΕ.

Και οι αγώνες πρέπει να γίνουν! Και των προαγωνιστικών ακόμα περισσότερο…

Φίλοι, οι αγώνες είναι γιορτή, είναι χαρά για τα παιδιά. Δεν είναι αυτοσκοπός η επίδοση, το ρεκόρ, το μετάλλιο… Μην το ξεχνάμε αυτό! Γιατί να στερήσουμε από τα παιδιά μας τη χαρά; Γιατί να μη δώσουμε χρώμα στη ζωή τους μετά από αυτή την γκρίζα περίοδο; Ίσα ίσα τώρα είναι που πρέπει να κάνουμε γιορτινούς αγώνες, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, εφόσον επιτραπούν βέβαια.

Κι αν είναι να είναι οι αγώνες χαρούμενοι και γιορτινοί, ας βρεθεί ένας επιστήμων ή μη να μας εξηγήσει γιατί να μη γίνουν ειδικότερα στις μικρές ηλικίες. Γιατί εντάξει εκείνοι που κυνηγούν όρια για τους Ολυμπιακούς Αγώνες καταλαβαίνουμε ότι χρειάζονται μια ικανή περίοδο επαναπροετοιμασίας για να αποδώσουν σε τόσο υψηλό επίπεδο. Αλλά τα μικρά παιδιά αν έχουν μπροστά τους μερικές εβδομάδες προσαρμογής, δεδομένου ότι το χειμώνα προπονήθηκαν, όχι μόνο θα το χαρούν αν τα καθοδηγήσουμε σωστά, αλλά και καλύτερα θα πάνε όπως έχω ήδη ξαναγράψει δημόσια.

Για να γίνουν όμως τα παραπάνω θα πρέπει η Πολιτεία να μην καθυστερήσει ούτε μία ώρα να ανοίξει με προϋποθέσεις λειτουργίας έστω και εφόσον αυτό είναι συμβατό υγειονομικά τις αθλητικές εγκαταστάσεις. Όταν έρθει η ώρα πρέπει να δώσει προτεραιότητα στη λειτουργία των σωματείων και των χώρων άθλησης για τα παιδιά.

Παραθέτω απόσπασμα από επιστολή μου προς τον Γυμνασιάρχη του γιου μου, από την  οποία εύκολα συμπεραίνει κανείς γιατί πρέπει να δοθεί προτεραιότητα:

«Θέλω με τον παρόν email να σας μεταφέρω κατ’ αρχάς τις ευχαριστίες μας για την άμεση ανταπόκριση του σχολείου στη μεγάλη πρόκληση της εμπειρίας της καραντίνας λόγω του κορωνοϊού. Μιας εμπειρίας που αν σε μας τους ενήλικες είναι δυσάρεστη, στα παιδιά, όπως γνωρίζετε κι εσείς είναι υπερπολλαπλάσια δυσάρεστη. Οδυνηρή θα μπορούσα να πω.

Στην αρχή αυτής της κατάστασης τα παιδιά, σαν παιδιά, χάρηκαν με το ότι δε θα είχαν σχολείο. Θεώρησαν ότι θα ‘ταν κάτι σαν διακοπές. Γρήγορα όμως αντιλήφθηκαν ότι όχι μόνο δεν είχαν την ελευθερία που προσφέρουν οι διακοπές, αλλά δεν είχαν ούτε καν τις βασικές ελευθερίες που πρέπει να έχει ένας άνθρωπος συν το φόβο και τον τρόμο που ελλοχεύει μέσα στις ψυχές τους εξαιτίας της πανδημίας.

Έρχομαι στα μαθήματα τώρα… Στην αρχή ενθουσιάστηκαν με την εξελιγμένη τεχνολογικά διαδικασία της εκπαίδευσης μέσω τηλεδιάσκεψης, αν και πολλές φορές γίνεται με δυσκολίες λόγω υπερφορτωμένου δικτύου ίντερνετ. Ύστερα όμως από επτά εβδομάδες βλέπω ότι στα περισσότερα παιδιά έχει επέλθει κόπωση, η οποία οδηγεί σε εκνευρισμό, άγχος και στρες. Δεν υπαινίσσομαι ότι η μαθησιακή διαδικασία έχει επιφέρει αυτά τα αποτελέσματα, αλλά η ίδια η κατάσταση. Το αποτέλεσμα όμως είναι υπαρκτά. Η διαταραχή του ύπνου, η μη ισορροπία του ενεργειακού ισοζυγίου τους, ακόμα και η υπερβολική ενασχόλησή τους μπροστά σε οθόνες, έστω και προκειμένου να παίξουν παιγνίδια ή να έρθουν σε λανθάνουσα επαφή με άλλα άτομα, τα έχει οδηγήσει σε υπερκόπωση νευρικής φύσης κι ενώ τα σώματά τους θα ‘πρεπε να είναι ξεκούραστα, τελικά δε συμβαίνει ούτε αυτό. Σε πολλές περιπτώσεις αποφεύγουν ακόμα και τις εξόδους τύπου «6»… Σχεδόν αρχίζουν να ιδρυματοποιούνται…

Στην περίπτωσή μας είναι πάλι επίκαιρο το: «Νους υγιής εν σώματι υγιεί»

Ασφαλώς με τα παραπάνω δε θα πρότεινα σε καμία περίπτωση να διακοπούν τα διαδικτυακά μαθήματα. Αυτό όμως που θεωρώ χρησιμότερο σ’ αυτή τη φάση του αγώνα, λίγο πριν τον τερματισμό, είναι να μη χάσουμε την κούρσα στην τελική ευθεία. Από την αθλητική μου εμπειρία στην ευθεία του τερματισμού, όπου η κόπωση «τρελαίνει» τον εγκέφαλο και ο κίνδυνος των λαθών είναι υπεραυξημένος, η διατήρηση της αυτοσυγκέντρωσης και η εμψύχωση παίζουν τον καθοριστικό ρόλο για την επιτυχία, όποια κι αν είναι αυτή. Στα τεράστια «μαθήματα» της εμψύχωσης και της αυτοσυγκέντρωσης, θεωρώ ότι πρέπει πια να στραφούν περισσότερο από τα κανονικά μαθήματα, σ’ αυτή την τελική ευθεία οι πανάξιοι εκπαιδευτικοί του σχολείου, ώστε αυτή η αμφιλεγόμενη εμπειρία να αφήσει και θετικό αποτύπωμα, γιατί αρνητικό είναι το μόνο σίγουρο ότι έχει αφήσει και το χειρότερο είναι ότι ξέρουμε πως μπορεί να χρειαστεί να την ξαναζήσουμε».

Τα παιδιά μας βρίσκονται σε φάση “hit the wall” χωρίς να κουράζονται σωματικά, χωρίς να προπονούνται, χωρίς να αγωνίζονται… Παρανοϊκή κατάσταση δηλαδή. Οφείλουμε να τα λυτρώσουμε.

Αφήστε μια απάντηση